و آنان كه منكر رستاخيزند و به لقاى ما در آن‌جا اميدى ندارند، رسالت محمد را انكار كردند و گفتند: اگر بشر درخور اين است كه فرشته‌اى براى او وحى بياورد و يا خدا خود با او سخن بگويد، پس چرا فرشتگان بر ما نازل نشده‌اند يا خدا را كه به گمان محمد پروردگار ماست نمى‌بينيم تا با ما سخن بگويد؟ سوگند ياد مى‌كنم كه اينان به ناحق براى خود بزرگى و عظمت خواستند و به طغيانى بزرگ دست يازيدند. (٢١)
ولى روزى كه وارد عالم برزخ مى‌شوند و فرشتگان را ديدار مى‌كنند، آن روز هيچ مژده و خبر خوشى براى تبهكاران نخواهد بود و آنان به فرشتگان كه آماده كيفر ايشانند مى‌گويند: بر شما حرام و ممنوع است كه ما را عذاب كنيد. (٢٢)
و در آن روز به هر كارى كه كرده‌اند روى مى‌آوريم و آن را همچون غبار پراكنده‌اى مى‌سازيم. (٢٣)
بهشتيان در آن روز جايگاهشان بهتر و آسايشگاهشان براى استراحت نيمروز نيكوتر است. (٢٤)
و ياد كنيد روزى را كه آسمان پوشيده از ابر شكافته شود و فرشتگان چنان‌كه بايد به سوى زمين فروفرستاده شوند. (٢٥)
در آن روز آشكار شود كه فرمانروايى به تمام و كمال حق و حقيقت است و از آن خداوند رحمان است، و آن روز بر كافران روزى دشوار خواهد بود. (٢٦)
و روزى را كه آن كسى كه از هدايت پيامبر بى‌بهره بوده و بر خود ستم كرده است، دست‌هاى خود را از پشيمانى به دندان مى‌گزد و مى‌گويد: اى كاش، با رسول خدا راهى به سوى هدايت برگرفته بودم. (٢٧)
اى واى بر من! كاش فلانى را دوست خود نگرفته بودم. (٢٨)
بى‌گمان او مرا از اين قرآن كه يادآور خداست، پس از آن‌كه به من رسيد، دور ساخت و به بيراهه كشانيد. آرى، شيطان انسانى را كه به يارى او دل بسته است يارى نمى‌كند. (٢٩)
و روزى را كه محمد- فرستاده خدا، لب به شكايت مى‌گشايد و مى‌گويد: پروردگارا، كافران و گنهكاران قوم من اين قرآن را وانهادند. (٣٠)
آرى، همان‌گونه كه براى تو دشمنانى قرار داديم، براى هرپيامبرى نيز دشمنانى از تبهكاران قرار داديم. با اين حال، بيمى به خود راه مده از اين‌كه مبادا امر دين و هدايت مردم با دشمنى آنان به سامان نرسد، چرا كه همين بس كه پروردگار تو هدايت‌كننده و ياريگر است. او هركه را درخور هدايت بداند هدايت مى‌كند و تو و دين تو را يارى خواهد كرد. (٣١)
و آنان كه به پيام الهى كافر شدند، گفتند: چرا قرآن يكجا بر محمد نازل نشده است؟ اين پراكندگى آيات قرآن نشانه اين است كه او خود، آنها را به مناسبت رويدادها مى‌بافد و به خدا نسبت مى‌دهد. آرى، ما آيات قرآن را اين‌گونه به تدريج و به مناسبت حوادث نازل مى‌كنيم تا آن را به شكل بهترى در دل تو جاى دهيم و بدين‌وسيله قلب تو را به تعاليم قرآن سخت استوار سازيم. با اين حال، بخشى از آن را در پى بخشى ديگر مى‌آوريم تا پيوند و ارتباط آنها با يكديگر حفظ شود. (٣٢)