متكبّران خيالباف و فخرفروش كسانى‌اند كه اموالشان را براى نشان دادن به مردم انفاق مى‌كنند و به خدا و روز قيامت ايمان ندارند. اينانند كه همدمشان شيطان است، و هركس شيطان همدم او باشد، او بد همنشينى است. (٣٨)
و اگر به خدا و روز قيامت ايمانى راستين داشتند و از آنچه خدا روزى آنان ساخته است در راه او انفاق مى‌كردند، چه زيانى برايشان داشت؟ و خدا به حال و كار آنان داناست. (٣٩)
چنين نمى‌كنند با اين‌كه خداوند هموزن ذره‌اى به آنان ستم نمى‌كند و از پاداش آنان نمى‌كاهد. بلكه، اگر آن ذره، كارى پسنديده باشد خدا آن را دوچندان مى‌كند و از نزد خود پاداشى بزرگ به آنان مى‌دهد. (٤٠)
پس چگونه است حالشان آن‌گاه كه از هر امّتى گواهى بياوريم تا بر اعمالشان گواهى دهد، و تو را اى پيامبر بر حقّانيت آن گواهان گواه بياوريم؟ (٤١)
آن روز كه چنين شود، كسانى كه كفر ورزيده و پيامبر را نافرمانى كرده‌اند، آرزو مى‌كنند كه با خاك يكسان شده بودند. آن روز آنان نمى‌توانند هيچ سخنى را از خدا پوشيده دارند. (٤٢)
اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، در حال مستى براى نماز گزاردن به هيچ مسجدى نزديك نشويد؛ شما را از شرابخوارى بازداشتيم تا بدانيد كه در نماز چه مى‌گوييد، و در حال جنابت نيز به مسجد نزديك نشويد تا غسل كنيد، مگر اين‌كه بخواهيد از آن‌جا عبور كنيد. و اگر بيماريد يا در سفريد يا يكى از شما از قضاى حاجت آمده است يا با زنان همبستر شده‌ايد و براى وضو يا غسل آبى نيافتيد، به سراغ زمينى كه از حالت طبيعى خود خارج نشده است برويد و بخشى از صورت و دست‌هايتان را با آن مسح كنيد، كه خدا از شما درمى‌گذرد و شما را مى‌آمرزد. (٤٣)
آيا به كسانى كه به آنان بهره‌اى از كتاب آسمانى داده‌اند ننگريسته‌اى كه خريدار گمراهى‌اند و مى‌خواهند شما نيز از راه راست گمراه شويد؟ (٤٤)