اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، از گمان‌هاى بد درباره ديگران- كه بسيار هم هست- بپرهيزيد و به آنها ترتيب اثر ندهيد، چرا كه پاره‌اى از گمان‌ها گناه است، و در صدد كشف عيوب مردم برنياييد، و يكديگر را غيبت نكنيد كه غيبت مؤمن بسان اين است كه كسى گوشت مرده برادر خود را بخورد؛ آيا يكى از شما دوست دارد گوشت برادرش را كه مرده است بخورد؟ شما قطعا از اين كار كراهت داريد؛ پس غيبت را نيز ناخوشايند بدانيد و از خدا بترسيد و به درگاه او از اين گناهان توبه كنيد كه خداوند بسيار توبه‌پذير و مهربان است. (١٢)
اى مردم، ما شما را از يك مرد و يك زن (آدم و حوّا) آفريديم؛ بنابراين هيچ تيره و قبيله‌اى در آفرينش بر ديگرى برترى ندارد؛ ما شما را به صورت تيره‌هاى گوناگون و قبيله‌هاى مختلف قرار داديم تا يكديگر را بشناسيد نه آن‌كه به نژادپرستى روى آوريد و به نژاد و تيره خود افتخار كنيد و هرملّتى خود را از ديگر ملّت‌ها گرامى‌تر بداند؛ به يقين گرامى‌ترين شما نزد خدا با تقواترين شماست. خداست كه معيار برترى انسان‌ها را معين مى‌كند، چرا كه او به حقايق امور دانا و آگاه است. (١٣)
دسته‌اى از اين اعراب باديه‌نشين گفتند ايمان آورديم. اى پيامبر، به آنان بگو: شما ايمان نياورده‌ايد، بلكه بگوييد: اسلام آورديم. هنوز ايمان در دل‌هاى شما راه نيافته است؛ ولى اگر خدا و پيامبرش را فرمان بريد، از پاداش اعمالتان چيزى نمى‌كاهد، زيرا خداوند بسيار آمرزنده و مهربان است. (١٤)
مؤمنان كسانى‌اند كه به يكتايى خدا ايمان آورده و رسالت فرستاده او را باور كرده و در آنچه بدان گرويده‌اند ترديد نكرده‌اند، و با مال و جانشان در راه خدا تلاش نموده‌اند (براى رضاى خدا وظايف مالى و بدنى خود را انجام داده‌اند). تنها اينانند كه در ادّعاى ايمان راست مى‌گويند. (١٥)
به اين باديه‌نشينان بگو: آيا خدا را از ايمان و ديندارى خود خبر مى‌دهيد، در حالى‌كه خدا آنچه را در آسمان‌ها و آنچه را در زمين است مى‌داند، و خدا به هرچيزى داناست. (١٦)
بر تو منّت مى‌نهند كه اسلام آورده‌اند. به آنان بگو: بر من منّت نگذاريد كه اسلام آورده‌ايد، بلكه خدا بر شما منّت دارد كه شما را به ايمان هدايت كرده است اگر در ادّعاى ايمان راستگو باشيد. (١٧)
همانا خداست كه نهان آسمان‌ها و زمين را مى‌داند، و خدا به آنچه مى‌كنيد بيناست. (١٨)