اگر ترديد دارند كه گناه و شرك سبب ويرانى و فساد است و باور ندارند كه آدميان كيفر اعمال خود را خواهند ديد، به آنان بگو: در زمين سير كنيد و ببينيد فرجام كسانى كه پيش‌تر در زمين مى‌زيستند چگونه شد. بيشتر آنان مشرك بودند كه خداوند، بخشى از سزاى اعمالشان را به آنان چشانيد. (٤٢)
حال كه فرجام كفر و شرك را دانستى، پيش از آن‌كه روز قيامت فرارسد، روى خود را به اين دين (يكتاپرستى) كه آيينى استوار است بگردان و تنها متوجه آن باش. روز قيامت حتمى است و هيچ‌چيز از جانب خدا مانع آن نخواهد شد. در آن روز مردم به دو گروه تقسيم مى‌شوند، گروهى به بهشت مى‌روند و گروهى به دوزخ درمى‌آيند. (٤٣)
كسانى كه كفر مى‌ورزند، آن روز عقوبت كفرشان دامنگيرشان مى‌شود، و كسانى كه كار شايسته مى‌كنند، بساط زندگى جاويد را براى خود مى‌گسترانند. (٤٤)
[خداوند روز قيامت را مقرر فرمود] تا كسانى را كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‌اند از فضل خود سزا دهد.
خداوند از آن‌رو مؤمنان شايسته‌كار را از فضل خود بهره‌مند مى‌كند كه دوستدار آنان است، و او كافران را دوست نمى‌دارد. (٤٥)
از نشانه‌هاى خدا اين است كه بادها را مى‌فرستد تا نويدبخش باران باشند و بدين‌وسيله از رحمت خود به شما بچشاند و تا كشتى‌ها به فرمان او بر آب‌ها روان شوند و شما در طلب رزق و بخشش الهى برآييد. اين نعمت‌ها را به شما ارزانى داشته است باشد كه سپاسگزار او باشيد و او را پرستش كنيد. (٤٦)
و همانا پيش از تو پيامبرانى را به سوى قومشان به رسالت فرستاديم. آنان براى مردم خود دلايل روشن و روشنگر آوردند، ولى تنها گروهى از مردم ايمان آوردند و ديگران به مخالفت برخاستند. ما هم مؤمنان را يارى كرديم و از كسانى كه مرتكب گناه شدند انتقام گرفتيم. آرى، يارى مؤمنان و نجاتشان از عذاب حقى است بر عهده ما كه خود آن را بر عهده گرفته‌ايم. (٤٧)
خدا همان كسى است كه بادها را مى‌فرستد كه ابرى را به حركت درمى‌آورند؛ سپس آن‌گونه كه خدا مى‌خواهد آن را در پهنه آسمان مى‌گستراند و از آن پاره‌ابرهايى فشرده و به هم آميخته مى‌سازد؛ آن‌گاه مى‌بينى قطرات باران از لابه لاى آنها بيرون مى‌آيد. پس هنگامى كه خداوند باران را به هركس از بندگانش كه خواهد، برساند، ناگهان آنان شادمان مى‌شوند. (٤٨)
و قطعا پيش از اين‌كه باران بر آنان فروريزد، آرى لحظه‌اى پيش از آن مأيوس و نااميد بودند. (٤٩)
پس به آثار رحمت الهى و نتايج باران بنگر و ببين چگونه خداوند زمين را پس از آن‌كه خشك و مرده بود، با رويش گياهان و درختان زنده كرد. به يقين، همان خداى رحمت‌آفرين مردگان را دوباره جان مى‌بخشد، و او بر هركارى تواناست. (٥٠)