و اين‌كه خداست كه دو گونه نر و ماده را آفريده است، (٤٥)
از نطفه، آن‌گاه كه در رحم ريخته مى‌شود. (٤٦)
و اين‌كه آفرينش ديگر (پديد آوردن سراى آخرت) بر عهده اوست. (٤٧)
و اين‌كه اوست كه توانگرى داده و دولت و مكنت بخشيده است. (٤٨)
و اين‌كه اوست پروردگار ستاره «شعرى». (٤٩)
و اين كه اوست كه قوم هود، عاد نخستين را به عذاب هلاك ساخت. (٥٠)
و نيز قوم ثمود را، و هيچ‌يك از كافران آن قوم را باقى نگذاشت. (٥١)
و قوم نوح را نيز پيش از عاديان و ثموديان نابود كرد.
آنان از قوم عاد و ثمود ستمكارتر و سركش‌تر بودند. (٥٢)
و شهرهاى زيرو زبرشده قوم لوط را درهم فروريخت. (٥٣)
و بر آنها پوشانيد عذابى را كه پوشانيد. (٥٤)
پس اى انسان، در كدام يك از نعمت‌هاى پروردگارت ترديد روا مى‌دارى؟ (٥٥)
اين قرآن هشدارى است از جمله هشدارهاى نخستين. (٥٦)
[هشدار مى‌دهد كه‌] رستاخيز نزديك شده است. (٥٧)
و جز خدا هيچ‌كس قادر نيست عذاب آن را برطرف كند. (٥٨)
پس چرا از اين سخن كه شما را به نجات از عذاب رستاخيز فرامى‌خواند در شگفت شده‌ايد و آن را انكار مى‌كنيد؟ (٥٩)
چرا آن را به استهزا گرفته‌ايد و به آن مى‌خنديد و به حال خود نمى‌گرييد؟ (٦٠)
و به بيهودگى روزگار مى‌گذرانيد؟ (٦١)
آرى، از آن‌روى كه خدا پروردگار شماست و رستاخيز در انتظارتان، پس خدا را سجده كنيد و او را بپرستيد تا عذاب آن روز را از شما بگرداند. (٦٢)
سوره قمر/ ٥٤
به‌نام خداوند گسترده‌مهر مهربان‌
قيامت بسيار نزديك گرديد و ماه شكافت و دوپاره شد. (١)
و اگر اين مشركان لجوج آيت و معجزه‌اى ببينند روى برتافته و مى‌گويند: افسونى است در پى افسونى ديگر. (٢)
آنان پيامبر و نشانه‌هاى رسالتش را تكذيب كردند و از پى هواهاى نفسانى خود رفتند، در صورتى كه هرامرى سرانجام در جايگاه خود قرار خواهد گرفت و درستى يا نادرستى آن آشكار خواهد شد. (٣)
قطعا از اخبار امّت‌هاى گذشته كه به عذاب الهى هلاك شدند و از اخبار عذاب روز رستاخيز، آنچه در آن پند و عبرت است به آنان رسيده است. (٤)
قرآن حكمتى رسا و كامل است، ولى آن را دروغ انگاشتند و از پى هواى نفس خود رفتند؛ ازاين‌رو اخطارها به حالشان سود نمى‌دهد. (٥)
پس تو- اى پيامبر- از آنان روى بگردان و بر اخطارشان اصرار مكن و ياد كن روزى را كه آن دعوت‌كننده آنان را به سوى چيزى سخت و دشوار كه آن را تصوّر نمى‌كردند، فرامى‌خواند. (٦)