مؤمنان با خدا عهد بستند كه در برخورد با دشمنان از صحنه كارزار نگريزند. از ميان آنان مردانى بودند كه به آنچه با خدا بر سر آن پيمان بستند صادقانه وفا كردند. پس برخى از آنان با مردن يا كشته شدن در راه خدا، اجل خود را به پايان بردند و برخى از آنان اين را انتظار مى‌برند و در پيمان و مواضع خود هيچ تغيير و تبديلى ايجاد نكرده‌اند. (٢٣)
[پديد آمدن اسباب ترس و اضطراب با هجوم لشكر احزاب‌] بدان هدف بود كه خداوند مؤمنانى را كه در پيمان خود صادق بودند به خاطر راستى‌شان سزا دهد، و منافقان را اگر بخواهد- در صورتى كه توبه نكنند- عذاب كند و چنانچه توبه كنند توبه‌شان را بپذيرد و عذابشان نكند، چرا كه خداوند آمرزنده و مهربان است. (٢٤)
و خدا كافران را (كه جنگ احزاب را سامان دادند) خشمگين و اندوهبار بازگرداند، بى‌آن‌كه به هيچ نتيجه‌اى كه آرزوى آن را داشتند و آن را خير مى‌پنداشتند نايل شده باشند. آرى، خدا جنگ را از مؤمنان بازداشت پس ميان آنان و دشمنانشان پيكارى رخ نداد. و او نيرومند و شكست‌ناپذير است. (٢٥)
او كسانى از اهل كتاب را كه از مشركان پشتيبانى كردند، از دژها و برج‌هايشان به زير آورد و در دل‌هايشان وحشت افكند [و آنان را تسليم شما ساخت‌]؛ گروهى را مى‌كشتيد و گروهى را اسير مى‌كرديد. (٢٦)
و سرزمينشان و خانه‌ها و ثروتشان و نيز سرزمينى (- خيبر) را كه قدم در آن ننهاده بوديد همه را بعد از ايشان از آن شما قرار داد، و خدا بر هرچيزى تواناست. (٢٧)
اى پيامبر به همسرانت بگو: اگر به لذت‌ها و بهره‌هاى دنيوى دل بسته‌ايد و خواهان زندگى دنيا و زيورهاى آنيد، با من نمى‌توانيد به سر بريد، بياييد تا مالى كه از آن بهره بريد به شما بدهم و شما را طلاق گويم؛ طلاقى نيكو كه در آن هيچ‌گونه كشمكش و نزاعى نباشد. (٢٨)
و اگر در پى اطاعت از خدا و رسول او هستيد و نيكبختى سراى آخرت را مى‌طلبيد و زندگى با پيامبر را بى‌آن‌كه خواهان رفاه و زيور دنيا باشيد، برترى مى‌دهيد، همچنان با من به سر بريد كه بى‌ترديد خدا براى نيكوكاران شما پاداشى بزرگ آماده كرده است. (٢٩)
اى همسران پيامبر، هركس از شما كار ناشايسته و گناه بزرگ آشكارى مرتكب شود عذابش دوچندان مى‌شود و اين كار بر خدا آسان است. (٣٠)