همانا ما پيامبران خود را با دلايل قاطع و معجزاتى كه حقانيت رسالت آنان را آشكار مى‌ساخت فرستاديم و با آنها كتاب آسمانى و دين را كه معيار عقايد و اعمال انسان‌هاست فرود آورديم، تا مردم همواره به عدل و داد برپا باشند و آهن را كه در آن نيرويى سخت براى رزم و دفاع است و منافع ديگرى نيز براى مردم دارد آفريديم. آرى چنين كرديم تا امورى كه بايد، تحقق يابد و تا خدا آن كسى را كه در نهان از ديد پيامبران، خدا و پيامبرانش را يارى مى‌كند از ديگران مشخص سازد. به يقين خدا نيرومند و شكست‌ناپذير است. (٢٥)
و همانا ما نوح و ابراهيم را به رسالت فرستاديم و در ميان نسل آن دو، نبوّت و كتاب را قرار داديم؛ پس گروهى از آنان هدايت يافتند و بسيارى از آنان از حد و مرز الهى بيرون رفتند. (٢٦)
سپس پيامبران ديگر خود را نيز بر طريقه آنان پى در پى فرستاديم، و عيسى پسر مريم را از پى آنان آورديم و به او انجيل را عطا كرديم، و در دل‌هاى كسانى كه از او پيروى كردند مهربانى و رحمت قرار داديم. آنان رهبانيّت (عزلت براى عبادت) را از پيش خود درآوردند، ما آن را در آيينشان مقرر نكرديم ولى به آن روى آوردند تا خشنودى خدا را بجويند، اما حدّ و مرز آن را چنان‌كه بايد رعايت نكردند؛ پس به كسانى از آنان كه ايمان آوردند اجرشان را عطا كرديم و بسيارى از آنان از مرز دين خارج شدند. (٢٧)
اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، از خدا پروا كنيد و به پيامبرش محمّد ايمانى راستين بياوريد (همه دستورات او را اطاعت كنيد) كه خداوند به ازاى ايمان و اطاعت شما دو بهره از رحمت خود را به شما ارزانى خواهد كرد و برايتان نورى قرار خواهد داد كه در دنيا در پرتو آن حركت كنيد و نيك و بد را بشناسيد و در آخرت راه بهشت را بيابيد و آن را بپيماييد، و گناهان شما را خواهد بخشيد، و خدا آمرزنده و مهربان است. (٢٨)
آرى، ما مؤمنان را به درجات بالاتر ايمان دعوت كرديم و دو بهره از رحمت خود را به آنان وعده داديم تا اهل كتاب [يهود و نصارا] باور نكنند كه مؤمنان نمى‌توانند به چيزى از فضل خدا دست يابند. اين وعده براى آن است كه فضل و بخشش به دست خداست، آن را به هركه بخواهد مى‌دهد، و خدا داراى فضل و بخشش بزرگ است. (٢٩)