و براى خانه‌هايشان درهايى عالى، و تخت‌هايى مجلل كه بر آن تكيه زنند، قرار مى‌داديم؛ (٣٤)
و نيز زيورى در نهايت زيبايى، و اينها چيزى جز متاع زندگى اين دنياى ناپايدار نيست، و سراى آخرت به حكم پروردگارت از آن تقواپيشگان است. (٣٥)
و هركس خود را به كورى زند و از ياد خداى رحمان روى برتابد، شيطانى را بر او مى‌گماريم و آن همواره دمساز و همنشين او خواهد بود. (٣٦)
و قطعا شيطان‌ها آنان را از راه خدا باز مى‌دارند و آنان خود را هدايت يافته مى‌پندارند. (٣٧)
شيطان‌ها به اغواگرى و اغوا شدگان به خيال حق‌پويى روزگار به سر مى‌برند، تا آن‌گاه كه با فرارسيدن قيامت، هريك از آنان همراه شيطان دمسازش نزد ما آيد، به همنشين خود گويد: اى كاش ميان من و تو فاصله‌اى به دورى مشرق و مغرب بود، كه تو همنشين بدى هستى. (٣٨)
اى اغواشدگان و اى شيطان‌هاى اغواگر، شما از آن روى كه به يكديگر ستم كرديد، امروز شريك بودنتان در اين عذاب به شما سودى نمى‌بخشد و مايه تسلّى خاطرتان نمى‌شود. (٣٩)
اى پيامبر، گمراه‌شدگانى كه خود را ره‌يافته مى‌انگارند، كر و كورند؛ آيا تو مى‌توانى به كران سخنى بشنوانى يا كوران را راه بنمايى؟ و آيا مى‌توانى كسى را كه در بيراهه‌اى آشكار قرار گرفته است رهنمون باشى؟ (٤٠)
پس اگر پيش از آن‌كه آنان را به عذاب گرفتار كنيم تو را از اين جهان ببريم، قطعا بعد از تو از آنان انتقام خواهيم گرفت. (٤١)
يا اگر بخواهيم در اين جهان آنان را عذاب كنيم و آنچه آنان را بدان تهديد كرده‌ايم به تو بنمايانيم، به يقين ما بر آنان تواناييم. (٤٢)
پس به آنچه بر تو وحى شده است چنگ بزن و به آن پاى‌بند باش كه تو بر راهى راست قرار دارى. (٤٣)
و همانا اين قرآن براى تو و امّتت وسيله يادآورى خداست، و ديرى نخواهد گذشت كه درباره آن از شما سؤال خواهد شد. (٤٤)
و از پيامبران ما كه پيش از تو به رسالت فرستاديم بپرس كه آيا جز خداى رحمان معبودانى قرار داده‌ايم كه مورد پرستش قرار گيرند؟ (٤٥)
و همانا موسى را با نشانه‌هاى خود به سوى فرعون و مهتران قومش به رسالت فرستاديم. پس موسى به آنان گفت: من فرستاده پروردگار همه جهان‌هايم. (٤٦)
پس وقتى آيات ما را كه نشانگر حقّانيت او بود، به آنان ارائه داد، بى‌آن‌كه انتظار رود به آنها خنديدند. (٤٧)