چه چيز مشركان مكّه را درخور آن ساخته است كه خدا عذابشان نكند در صورتى كه آنان مؤمنان را از ورود به مسجد الحرام بازمى‌دارند آنان متولّيان آن نيستند تا به هركه بخواهند اجازه ورود دهند و هركه را بخواهند از ورود به آن بازدارند. متولّيان آن جز تقواپيشگان نخواهند بود، ولى بيشترشان [اين حقيقت را] نمى‌دانند. (٣٤)
نماز آنان در كنار آن خانه جز سوت كشيدن و كف زدن نيست. اى كافران، حال كه چنين است، به سزاى اين‌كه كفر ورزيده‌ايد عذاب را بچشيد. (٣٥)
كافران اموال خود را هزينه مى‌كنند تا مردم را از راه خدا باز دارند. آرى، به زودى كفرپيشگان مكه اموالشان را براى شعله‌ور ساختن جنگ هزينه مى‌كنند، ولى به نتيجه دلخواه خود نمى‌رسند و اموال تلف‌شده آنان مايه حسرتشان مى‌شود و سرانجام در فتح مكّه مغلوب مى‌گردند. و كسانى از آنان كه بر كفر اصرار ورزند به سوى دوزخ رانده خواهند شد. (٣٦)
كافران، به مقتضاى كفرشان با دين خدا مخالفت مى‌كنند و در اين راه مى‌كوشند، تا خداوند براساس سنّتى كه در نظام آفرينش مقرّر داشته است ناپاكان را از پاكان جدا سازد. آن‌گاه برخى از ناپاكان را بر روى برخى ديگر نهد و همه را انباشته كند سپس آن را در دوزخ قرار دهد. اينانند كه زيانكار خواهند بود. (٣٧)
به كافران بگو: اگر از ستيزه‌جويى با خدا و پيامبر دست بردارند و به كشتن و آزار مسلمانان پايان دهند، آنچه گذشته است بر آنان بخشوده مى‌شود و از آنان انتقام گرفته نمى‌شود، و اگر بار ديگر به فتنه‌انگيزى و ستيزه‌جويى بازگردند خداوند نابودشان خواهد كرد و اين سنت خداست كه بر پيشينيان نيز گذشته است. (٣٨)
و با كافران بجنگيد تا فتنه‌اى بر جاى نماند و دين (حاكميّت) يكسره از آن خدا باشد. پس اگر از جنگ بازايستادند و تن به سازش دادند، خدا حكم خود را درباره آنان اعلام خواهد كرد، چرا كه او به آنچه مى‌كنند بينا است. (٣٩)
و اگر روى برتافتند و باز هم سر جنگ داشتند، با آنان بجنگيد و بدانيد كه خدا سرپرست و ياور شماست. و خوب سرپرست و نيكوياورى است. (٤٠)