آيا به كسانى كه بر اين باورند كه به آنچه به سوى تو فرو فرستاده شده و به آنچه پيش از تو نازل گرديده ايمان آورده‌اند، ننگريسته‌اى كه مى‌خواهند داورى در مرافعات خود را نزد طاغوت ببرند، با اين‌كه فرمان يافته‌اند بدان كفر ورزند؟ و شيطان مى‌خواهد آنان را به بيراهه‌اى كه با حق فاصله‌اى دور و دراز دارد سوق دهد. (٦٠)
و هنگامى كه به آنان گفته مى‌شود: به سوى آنچه (احكامى كه) خدا فروفرستاده و به سوى اين پيامبر كه بدانها حكم مى‌كند بياييد، منافقان را مى‌بينى كه از تو سخت روى برمى‌تابند. (٦١)
پس چگونه خواهد بود حالشان آن‌گاه كه بر اثر كارى كه به دست خود كرده‌اند گزندى به آنان رسد، سپس نزد تو آيند و به خدا سوگند خورند كه هدف ما از بردن داورى نزد ديگران چيزى جز نيكى و سازش ميان مشاجره‌كنندگان نبود؟ (٦٢)
اينان كسانى‌اند كه خدا آنچه را كه در دل دارند مى‌داند؛ پس از آنان درگذر و پندشان ده و با آنان سخنى بگوى كه بر دل‌هايشان نشيند. (٦٣)
ما هيچ پيامبرى را نفرستاديم مگر براى اين‌كه به اذن خدا در همه امور از او پيروى شود؛ پس چگونه با بهانه‌هايى مانند برقرارى سازش ميان دو طرف دعوا، از پيامبر روى مى‌گردانند؟ اگر آنان پس از آن‌كه با اين عمل بر خود ستم كردند نزد تو مى‌آمدند و از خدا آمرزش مى‌خواستند و پيامبر نيز براى آنان طلب آمرزش مى‌كرد، قطعا خدا را توبه‌پذير و مهربان مى‌يافتند. (٦٤)
پس چنين نيست كه اگر مردم رسالت تو را تصديق كنند مؤمن باشند؛ به پروردگارت سوگند آنان مؤمن نيستند تا تو را در آنچه ميانشان مايه اختلاف است داور سازند، آن‌گاه از داورى تو در خود احساس هيچ‌گونه دلتنگى نكنند و كاملا تسليم حكم تو باشند. (٦٥)