اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، به عدالت رفتار كنيد و در پاسدارى از آن سخت بكوشيد، و براى خدا گواهى دهيد هرچند گواهى شما به زيان خودتان يا پدر و مادر و نزديكترين خويشاوندانتان باشد.
اگر آن كسى كه در حق او شهادت مى‌دهيد توانگر يا تهيدست باشد، توانگرى و تهيدستى او شما را از شهادت به حق بازندارد كه خدا به رعايت حال آنان از شما سزاوارتر است؛ پس، از هواى خويش پيروى نكنيد كه مبادا از حق منحرف شويد. و اگر زبان خود را به گواهى ناحق بپيچانيد يا از گواهى دادن روى برتابيد، بدانيد كه خدا به آنچه مى‌كنيد آگاه است و كيفرش در انتظار شماست. (١٣٥)
اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، شما بايد همه حقايق دين را تصديق كنيد پس به خدا و رسول او و كتابى كه بر پيامبرش فروفرستاده و آن كتاب آسمانى كه پيش‌تر نازل كرده است ايمان بياوريد. و هر كس به خدا و فرشتگان او و كتاب‌هايى كه فروفرستاده است و به پيامبرانش و روز آخرت كافر شود در بيراهه‌اى كه با حق فاصله‌اى دور و دراز دارد گمراه گشته است. (١٣٦)
كسانى كه نزد مؤمنان حقايق دين را تصديق كردند، سپس در معاشرت با كافران به همه يا برخى از آنها كافر شدند، بعد از آن با حضور نزد مؤمنان آنها را تصديق كردند و باز هم در ملاقات با كافران به آنها كافر شدند، سپس بر كفر خويش افزودند، خدا آنان را نخواهد آمرزيد و به راهى [كه ايمان را بجويند] هدايتشان نخواهد كرد. (١٣٧)
آنان منافقند، و منافقان را نويد ده كه برايشان عذابى دردناك خواهد بود. (١٣٨)
منافقان كسانى‌اند كه به جاى مؤمنان، كافران را دوست و ياور خويش مى‌گيرند. آيا عزّت را نزد آن مى‌جويند؟ با اين‌كه عزت به تمامى از آن خداست. (١٣٩)
در حالى چنين مى‌كنيد كه خداوند در اين كتاب بر شما نازل كرده است كه وقتى مى‌شنويد آيات خدا انكار مى‌گردد و به استهزا گرفته مى‌شود، با منكران و استهزاكنندگان منشينيد تا اين‌كه وارد سخن ديگرى غير از آن شوند، چرا كه شما در اين صورت مانند آنان خواهيد بود. قطعا خداوند منافقان و كافران را يكسره در دوزخ گرد مى‌آورد. (١٤٠)