اى پيامبر، به اسيرانى كه در دست شمايند و از آنان فديه گرفته‌ايد، بگو: اگر خداوند در دل‌هاى شما خيرى (ايمان و حق‌باورى) سراغ داشته باشد، بهتر از آنچه از شما گرفته شده به شما مى‌دهد و شما را مى‌آمرزد، چرا كه خداوند آمرزنده و مهربان است. (٧٠)
و اگر خواستند به تو خيانت كنند و بار ديگر آتش جنگ را بر ضدّ تو شعله‌ور سازند، خدا تو را بر آنان پيروز خواهد ساخت، چرا كه آنان پيش‌تر نيز به سبب كفرشان، به خدا خيانت كردند و خدا تو را بر آنان چيره ساخت، و خدا به خيانت آنان داناست و براساس حكمتش، تو را بر آنان چيره مى‌سازد. (٧١)
كسانى كه ايمان آورده و به مدينه هجرت نموده و با مال و جانشان در راه خدا جهاد كرده‌اند، و كسانى كه پيامبر و مؤمنان را در مدينه جاى داده و خدا و رسولش را يارى نموده‌اند، اينان بر يكديگر ولايت دارند، و كسانى كه ايمان آورده ولى هجرت نكرده‌اند، از ولايت آنان چيزى بر شما مقرّر نيست، تا آن‌كه هجرت كنند، مگر ولايت يارى‌رسانى كه اگر از شما در امر دين كمك خواستند بر شماست كه آنان را يارى دهيد، مگر اين‌كه بر ضدّ قومى باشد كه ميان شما و آنان پيمانى [مبنى بر عدم تعرّض‌] منعقد شده است، و خدا به آنچه مى‌كنيد بيناست. (٧٢)
كسانى كه كفر ورزيده‌اند ولىّ يكديگرند و خدا ميان شما و آنان ولايتى مقرّر نكرده است. اگر قانون ولايت را كه ميان شما مؤمنان مقرّر شده است به كار نبنديد و يا پيوند ولايت با كافران داشته باشيد، در زمين فتنه و فسادى بزرگ روى خواهد داد. (٧٣)
و كسانى كه ايمان آورده و هجرت نموده و در راه خدا جهاد كرده‌اند، و آنان كه به پيامبر و مهاجران جاى داده و خدا و رسولش را يارى كرده‌اند، اينان همان مؤمنان راستين‌اند كه برايشان آمرزش و رزقى ارجمند است كه در بهشت نصيبشان خواهد شد. (٧٤)
و كسانى كه پس از اين ايمان بياورند و هجرت نمايند و همراه شما جهاد كنند، از شما خواهند بود و پيوند ولايت ميان شما و آنان برقرار مى‌گردد، و خويشاوندان در ارث بردن از يكديگر بر ديگران مقدّم‌اند و اين حكم در كتاب خدا ثبت شده است. بنابراين، از اين پس هجرت و اخوّت ايمانى سبب ارث نخواهد بود. به يقين، خداوند به هرچيزى داناست. (٧٥)