اى پيامبر! بدين‌سان كه داستان موسى را بر تو حكايت كرديم، خبر برخى از امت‌ها و رويدادهايى را كه گذشته است بر تو حكايت مى‌كنيم، و همانا ما از جانب خود كتابى به تو داده‌ايم كه مايه ياد آوردن خداست. (٩٩)
هركس از آن روى برتابد، روز قيامت بار سنگينى از گناه بر دوش خواهد كشيد. (١٠٠)
و در وزر و وبال آن جاودانه خواهند ماند و روز قيامت بد بارى خواهند داشت؛ (١٠١)
همان روز كه در صور دميده مى‌شود و همگان را به صحنه قيامت مى‌آورند. آن روز كه چنين شود گنهكاران را با چشمانى سبزرنگ كه قدرت بينايى ندارد محشور مى‌كنيم. (١٠٢)
آنان از ترس، آهسته به يكديگر مى‌گويند: شما در دنيا بيش از ده روز نمانده‌ايد. (١٠٣)
ما از همه داناتريم به آنچه مى‌گويند، آن‌گاه كه بهترينشان در بيان حقيقت، مى‌گويد: بيش از يك روز در دنيا درنگ نكرده‌ايد. (١٠٤)
اى پيامبر، از تو در باره كوه‌ها مى‌پرسند كه به گاه قيامت چه خواهند شد؟ بگو: پروردگارم آنها را ريزريز و پراكنده خواهد ساخت، (١٠٥)
و بدين‌طريق زمين را هموار و صاف وامى‌گذارد. (١٠٦)
به گونه‌اى كه در آن هيچ پستى و بلندى نمى‌بينى. (١٠٧)
آن روز كه چنين شود، همگان دعوت آن دعوت‌كننده را بدون هيچ‌گونه سرپيچى پيروى مى‌كنند، و صداها در برابر خداى رحمان خاشع مى‌شود و جز صدايى آهسته نمى‌شنوى. (١٠٨)
آن روز كه چنين شود، هيچ شفاعت كننده‌اى كه شفاعتش سود بخشد، وجود نخواهد داشت، مگر كسى كه خداى رحمان به او اجازه شفاعت داده و سخنش را پسنديده باشد. (١٠٩)
خداوند از موقعيت پيش روى مجرمان در صحنه قيامت و موقعيت پشت سرشان پيش از برپايى قيامت آگاه است، ولى علم آنان به خدا احاطه ندارد. (١١٠)
و چهره‌ها در برابر خداى زنده و برپا دارنده، خوار و درمانده مى‌شوند، و هركس در اثر ارتكاب گناه ستمى بر دوش گرفته است نوميد و ناكام خواهد ماند. (١١١)
و هركس بخشى از كارهاى شايسته را انجام دهد و باايمان باشد، نه از تباه شدن حق خود مى‌ترسد و نه از كاسته شدن پاداشش. (١١٢)
و قرآن را اين‌گونه (با بيانى معجزه‌آسا) فروفرستاديم در حالى‌كه آن كتابى خوانده شده و به زبان عربى است و برخى از هشدارها را به صورت‌هاى گوناگون در آن بيان كرديم، باشد كه بترسند و از دشمنى با حق بپرهيزند يا اين‌كه ياد حق را در آنان به وجود آورد، پس آن را باور كنند و به آن ايمان آورند. (١١٣)