كسانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‌اند، چون دلشان به ياد خدا آرامش يافته است، خوش‌ترين زندگى را خواهند داشت و براى آنان فرجامى نيكو خواهد بود. (٢٩)
همان‌گونه كه سنّت ما تاكنون بر اين جارى بوده است كه مردم را به توحيد فراخوانيم، تو را نيز در ميان امّتى كه پيش از آن امّت‌هايى گذشته‌اند به رسالت فرستاديم تا آنچه را به تو وحى كرده‌ايم بر آنان بخوانى، ولى آنان خداى رحمان را انكار مى‌كنند. بگو: او پروردگار من است. معبودى شايسته پرستش جز او نيست. فقط بر او توكّل كرده‌ام و براى نيازهاى خود به او رجوع مى‌كنم. (٣٠)
و اگر قرآنى بود كه كوه‌ها به وسيله آن از جاى بركنده و روانه مى‌شد، يا زمين به آن شكافته و قطعه‌قطعه مى‌گشت، يا مردگان به وسيله آن زنده مى‌شدند و درباره رستاخيز با آنان سخن گفته مى‌شد.
باز هم كافران هدايت نمى‌شدند، مگر اين‌كه خدا مى‌خواست. آرى، تنها معجزه سبب هدايت مردم نيست، بلكه كارها همه در اختيار خداست. با اين وصف آيا مؤمنان ندانسته‌اند كه خدا نمى‌خواهد اين كفرپيشگان هدايت شوند و اگر خدا بخواهد همه مردم را هدايت مى‌كند؟ و آيا مؤمنان از هدايت يافتن اين كافران نااميد نشده‌اند كه مى‌خواهند معجزه‌اى جز قرآن براى آنان آورده شود تا ايمان بياورند؟ و كسانى كه رسالت تو را انكار كرده‌اند، پيوسته به سبب كفرشان به خداى رحمان، حادثه‌اى كوبنده به آنان مى‌رسد، يا آن حادثه نزديك خانه‌هايشان فرود مى‌آيد و آثار آن دامنگيرشان مى‌شود. اين امر همچنان ادامه دارد تا اين‌كه وعده خدا فرارسد و نابودشان كند. به يقين، خداوند وعده خود را خلاف نمى‌كند. (٣١)
سرنوشت پيشينيان گواه اين وعده است؛ چرا كه پيش از تو نيز پيامبرانى مورد استهزا قرار گرفتند و من به كسانى كه كافر شده بودند مهلت دادم، سپس آنان را به عذاب گرفتم؛ پس كيفر من چگونه بود؟ آيا كافران توانستند از آن بگريزند؟ (٣٢)
پس آيا خدا كه بر هرشخصى چيره است و همه امور را او تدبير مى‌كند شريك دارد؟ ولى كافران براى خدا شريكانى پنداشته‌اند. بگو: آنها را وصف كنيد تا براى شما روشن شود كه درخور پرستش نيستند. آيا خدا را به شريك‌هايى خبر مى‌دهيد كه او از وجودشان در زمين آگاه نيست، يا سخن شما سطحى و بى‌محتواست؟ كافران هيچ دليلى بر شرك خود ندارند، بلكه براى آنان نيرنگشان آراسته شده و از راه درست بازداشته شده‌اند. و هركه را خدا به بيراهه كشد، هدايت‌كننده‌اى براى او نخواهد بود. (٣٣)
براى آنان در زندگى دنيا عذابى است، و قطعا عذاب آخرت دشوارتر است، و به جاى خدا نگهدارنده‌اى از عذاب نخواهند داشت. (٣٤)