ابراهيم قوم خود را به عبادت خدا و پرهيز از بت‌ها فراخواند، ولى پاسخ آنان جز اين نبود كه او را از ميان برداريد؛ گروهى گفتند: بكشيدش، و گروهى گفتند: او را به آتش بسوزانيد. سپس بر سوزاندنش اتفاق كردند و او را در آتشى كه فراهم آورده بودند افكندند، ولى خداوند وى را از آتش رهايى بخشيد. همانا در اين ماجرا براى مردمى كه حق‌باورند نشانه‌هايى است. (٢٤)
ابراهيم به آنان گفت: جز اين نيست كه شما بت‌هايى را به جاى خدا معبود خود قرار داده‌ايد تا به اين وسيله در زندگى دنيا، ميان خودتان دوستى برقرار سازيد، ولى روز قيامت همين خدايان از شما تبرى مى‌جويند و سران شما نيز از شما اعلان بيزارى مى‌كنند و هر گروهى گروه ديگر را لعنت خواهد كرد و جايگاهتان آتش است و ياورانى نخواهيد داشت كه شما را از عذاب رهايى بخشند. (٢٥)
آن‌گاه لوط به وى ايمان آورد و ابراهيم گفت:
من وطن خود را ترك مى‌گويم و از ميان مردم مشرك به سوى پروردگارم رهسپار مى‌شوم و به جايى مى‌روم كه بتوانم آزادانه عبادت كنم.
همانا اوست آن مقتدرى كه هركه را يارى كند خوار نمى‌گردد، و اوست آن حكيمى كه هركه را حراست كند تباه نمى‌شود. (٢٦)
و اسحاق و يعقوب را به او عطا كرديم و در نسلش پيامبرى و كتاب آسمانى را قرار داديم و در دنيا پاداش او را به وى ارزانى داشتيم و قطعا در آخرت نيز از زمره شايستگان خواهد بود. (٢٧)
و از لوط ياد كن آن‌گاه كه به مردمش گفت: كار زشتى را مرتكب مى‌شويد كه به لواط و همجنس‌بازى مى‌پردازيد! هيچ امّتى از امّت‌هاى جهان در اين كار بر شما پيشى نگرفته و اين كار در ميان آنها شايع نبوده است. (٢٨)
آيا شما به سراغ همجنسان خود مى‌رويد و با ترك ازدواج با زنان، راه تداوم نسل بشر را رها مى‌كنيد و در محفل‌هاى خود در حضور مردم آن كار زشت و ناپسند را انجام مى‌دهيد؟ از عذاب الهى بهراسيد! ولى قوم لوط پاسخى جز اين نداشتند كه از سر استهزا گفتند: اى لوط، اگر راست مى‌گويى كه اين كارها كيفر خداوند را در پى دارد، عذاب خدا را براى ما بياور. (٢٩)
و لوط گفت: پروردگارا، مرا بر اين مردمى كه با آميزش با مردان، زمين را به فساد مى‌كشند و نسل بشر را به نابودى تهديد مى‌كنند، يارى ده. (٣٠)