و كسانى كه به خدا و پيامبرانش ايمانى راستين آوردند، نزد خدا به منزله راستى‌پيشگان و گواهان اعمالند، و پاداش و نورى همچون پاداش و نور آنان خواهند داشت.
و كسانى كه [به ما و پيامبرانمان‌] كافر شدند و آيات و نشانه‌هاى ما را دروغ انگاشتند آنان همدم دوزخ‌اند و همواره در آن به سر خواهند برد. (١٩)
بدانيد كه زندگى دنيا جز بازى و سرگرمى و آرايش و فخرفروشى به يكديگر و سبقت گرفتن بر يكديگر در جمع‌آورى مال و افزودن فرزندان، نيست، و اينها هيچ‌يك باعث كمال آدمى نخواهد بود. دنيا و زيورهاى آن همچون بارانى است كه كشت برآمده از آن، كشاورزان را خشنود كند و به شعف آورد، سپس در مسير خود حركت مى‌كند تا به رشد ممكن برسد، آن‌گاه آن را مى‌بينى كه زرد شده است، سپس خرد و خاشاك مى‌گردد و در برابر باد پراكنده مى‌شود. اين است آنچه در دنياست، اما در آخرت يك سوى آن عذابى سخت و يك سوى ديگرش آمرزشى بزرگ از جانب خدا و خشنودى او خواهد بود، و زندگى دنيا جز كالايى كه بهره‌گيرى از آن مايه فريب است چيزى نيست. (٢٠)
به سوى آمرزشى از پروردگارتان و بهشتى كه وسعت آن همچون وسعت آسمان و زمين است، بشتابيد و براى به دست آوردن آن بر يكديگر سبقت گيريد. آن بهشت براى كسانى كه به خدا و پيامبرانش ايمان آورده‌اند، آماده شده است. اين فضل و بخشش خداست كه آن را به هركه بخواهد عطا مى‌كند (و چنين خواسته است كه آن را به مؤمنان عطا كند) و خدا داراى فضل و بخشش بزرگ است. (٢١)
هيچ بلا و مصيبتى نه در زمين و نه در مورد خودتان رخ نمى‌دهد مگر اين‌كه پيش از آن‌كه آن را پديد آوريم، در كتابى ثبت شده است به يقين ثبت رويدادها پيش از وقوع آنها، بر خدا آسان است. (٢٢)
اين حقيقت را يادآور شديم تا بر نعمت‌هايى كه از دست داده‌ايد، اندوه مخوريد و از آنچه خدا به شما ارزانى كرده است شادمان نباشيد، كه خدا هيچ متكبّر فخرفروشى را دوست ندارد. (٢٣)
همانان كه بخل مى‌ورزند و از انفاق در راه خدا دريغ مى‌كنند و مردم را نيز به بخل و ترك انفاق فرمان مى‌دهند. و هركس پند خدا نپذيرد و از انفاق روى بگرداند و حقايقى را كه خداوند درباره دنيا و تقدير امور بيان كرد نپذيرد، [بداند كه‌] خدا از انفاق او بى‌نياز است و بر همه كارها و تقديرهايش ستايش مى‌شود. (٢٤)