خدا فرمود: اى نوح، او از كسان تو كه وعده نجات آنان به تو داده شده، نيست؛ خانواده تو به شرط اين‌كه صالح باشند نجات مى‌يابند. پسر تو زشت‌كردار است؛ پس مبادا آنچه را بدان علم ندارى از من بخواهى. من تو را پند مى‌دهم كه مبادا از جاهلان گردى. (٤٦)
نوح گفت:
پروردگارا، من به تو پناه مى‌برم از اين‌كه چيزى از تو بخواهم كه بدان علم ندارم. اگر مرا نبخشايى و از خطاها مصونم ندارى و بر من رحمت نياورى از زيانكاران خواهم بود. (٤٧)
گفته شد: اى نوح، با سلامت و امنيتى كه از جانب ماست و نيز با نعمت‌هايى پربركت كه بر تو و همراهانت و بر امّت‌هاى شايسته‌اى كه از همراهان تو پديد مى‌آيند نازل مى‌شود، از كشتى فرود آى و از كسانى كه همراه تواند امّت‌هايى ناشايسته پديد مى‌آيند كه ما آنان را از متاع دنيا بهره‌مند مى‌كنيم، سپس عذابى دردناك از جانب ما به آنان خواهد رسيد. (٤٨)
اى پيامبر، اين داستان‌ها از خبرهاى غيبى است كه آنها را به تو وحى مى‌كنيم. پيش از اين نه تو از آن آگاه بودى و نه قوم تو. اكنون كه دانستى نوح و پيروانش نجات يافتند و كافران به هلاكت رسيدند، بر آنچه حق است شكيبايى كن كه فرجام نيك از آن تقواپيشگان است. (٤٩)
و به سوى قوم عاد، برادرشان هود را به رسالت فرستاديم؛ گفت: اى قوم من، خدا را بپرستيد، زيرا شما را هيچ معبودى شايسته پرستش جز او نيست. شما با شرك ورزيدن خود جز افترازنندگانى بيش نيستيد. (٥٠)
اى قوم من، من براى رساندن پيام الهى هيچ مزدى از شما درخواست نمى‌كنم، پس تصوّر نكنيد كه براى دستيابى به مال و ثروت مدّعى رسالت شده‌ام، مزد من جز بر عهده كسى كه مرا پديد آورده است، نيست. پس چرا سخنانم را درنمى‌يابيد تا حقيقت برايتان آشكار شود؟ (٥١)
و اى قوم من، از پروردگارتان آمرزش گناهانتان را بخواهيد، سپس با انجام كارهاى شايسته به سوى او بازگرديد كه در اين صورت ابرهايى پرباران به سوى شما خواهد فرستاد تا باران‌هايى سودمند بر شما فروريزند. و نيرويى بر نيرويتان خواهد افزود. پس مبادا با حال شرك و گناه از دعوت من روى برتابيد. (٥٢)
گفتند: اى هود، براى ما حجّت و دليلى روشن نياورده‌اى، و ما براى سخنان تو معبودان خود را رها نمى‌كنيم و هرگز به تو ايمان نمى‌آوريم. (٥٣)