و ما پيش از تو هيچ پيامبرى را به رسالت نفرستاديم مگر اين كه به او وحى مى‌كرديم كه:
معبودى شايسته پرستش جز من نيست، پس شما و امّت‌هايتان مرا بپرستيد. (٢٥)
مشركان گفتند: خداى رحمان فرشتگان را به فرزندى برگرفته است. منزّه است خدا از داشتن فرزند؛ بلكه فرشتگان بندگانى‌اند كه خدا آنان را گرامى داشته است. (٢٦)
آنان در سخن گفتن بر او پيشى نمى‌گيرند و تنها به فرمان او كار مى‌كنند. (٢٧)
خدا از رفتار و گفتار فرشتگان كه در پيش روى دارند و از عوامل پيدايش آنان كه پشت سر نهاده‌اند با خبر است؛ ازاين‌رو آنان را شايسته بندگى خويش دانسته و به آن گراميشان داشته است. آنان جز براى كسى كه خدا دينش را پسنديده باشد، شفاعت نمى‌كنند و خود از ترس عذاب او هراسانند؛ زيرا مى‌دانند كه خدا بر بردن پاكى و عصمتشان تواناست. (٢٨)
و هر كس از آنان بگويد كه من معبودى شايسته پرستشم نه خداوند، دوزخ را به عنوان كيفر او مقرّر مى‌داريم و همه ستمكاران را بدين‌سان سزا مى‌دهيم. (٢٩)
آيا كسانى كه ربوبيّت خدا را منكر شده‌اند ندانسته‌اند كه آسمان‌ها و زمين به هم پيوسته بودند و ما آنها را از هم گشوديم، و هرچيز زنده‌اى را از آب آفريديم؟ با اين وصف آيا باور نمى‌كنند كه تدبير امور آسمان‌ها و زمين همچون آفرينش آنها كار ماست؟ (٣٠)
و در زمين كوه‌هايى استوار پديد آورديم تا زمين مردم را نلرزاند، و در ميان كوه‌ها راه‌هايى فراخ پديد آورديم، باشد كه آنان به مقصد خود راه يابند. (٣١)
و آسمان را سقفى محفوظ از نفوذ شياطين قرار داديم. در آن نشانه‌هايى است بر يكتايى ما، ولى مردم از نشانه‌هاى موجود در آن رويگردانند. (٣٢)
اوست آن كسى كه شب و روز و خورشيد و ماه را پديد آورده است. هريك از آنها در مدارى شناورند. (٣٣)
مشركان در انتظار مرگ تو نشسته‌اند تا از دعوت تو آسوده شوند. البته ما براى هيچ بشرى پيش از تو عمر جاودانه قرار نداديم، تو نيز خواهى مرد، امّا آيا اگر تو بميرى آنان براى هميشه مى‌مانند؟ (٣٤)
هرانسانى مرگ را خواهد چشيد، و ما شما را در مدت عمرتان، چنان‌كه بايد، به بد و نيك مى‌آزماييم، و سرانجام به سوى ما بازگردانده مى‌شويد. (٣٥)