و آنان به پوست خود مى‌گويند:
چرا بر ضدّ ما گواهى داديد؟
مى‌گويند: همان خدايى كه همه چيز را ناطق ساخته ما را به سخن درآورده است. و خداوند به كارهاى شما داناست، چرا كه او نخستين بار شما را آفريد و سرانجام به سوى او بازگردانده مى‌شويد. (٢١)
و شما آن‌گاه كه به گناه روى مى‌آورديد، از اين‌كه گوش و چشم و پوستتان ناظر شما بوده و بر ضد شما گواه باشند هراسى نداشتيد و خود را از آن‌ها پنهان نمى‌كرديد، شما اگر چه مى‌پنداشتيد اندام‌هايتان به كارهاى شما آگاهى ندارند بلكه گمان داشتيد كه خدا بسيارى از كارهايتان را نمى‌داند. (٢٢)
آرى، اين است گمان بيجايى كه درباره پروردگارتان برديد اين گمان شما را به كفر و گناه كشانيد و به هلاكت انداخت و در نتيجه از زيانكاران شديد. (٢٣)
پس اگر شكيبايى كنند [و دم برنياورند] جايگاهشان آتش است و اگر عذرخواهى كنند و رضايت طلبند، از كسانى نيستند كه عذرشان پذيرفته شود و مورد رضايت قرار گيرند. (٢٤)
و براى آنان به جاى هدايتگران همنشينانى از شياطين قرار داديم؛ پس همه لذّت‌هاى مادّى را كه پيشاروى آنان بود (در دسترسشان قرار داشت) و نيز آنچه در پى آنان بود (در آرزوى رسيدن به آن بودند) همه را در نظرشان آراستند [تا بدانها دل‌خوش كنند و از حق روى برتابند] و آن سخن (وعده عذاب دوزخ)، در حق آنان تثبيت شد، در حالى‌كه در ميان امّت‌هايى از جنّ و انس هستند كه پيش از آنان [بر اثر كفر، به عذاب‌] درگذشتند. راستى كه آنان زيانكارند. (٢٥)
و آنان كه كافر شدند گفتند: به اين قرآن گوش فراندهيد و هنگامى كه خوانده مى‌شود، سخن لغو و بيهوده در آن بيفكنيد، باشد كه نداى آن به گوش‌ها نرسد و شما چيره شويد. (٢٦)
آرى، ما قطعا به كسانى كه كفر ورزيده‌اند عذابى سخت مى‌چشانيم و حتما آنان را به كردار بدى كه انجام مى‌دادند سزا مى‌دهيم. (٢٧)
اين است سزاى دشمنان خدا، همان آتش كه در آن، خانه جاودانه دارند؛ سزايى به كيفر اين‌كه آيات ما را انكار مى‌كردند. (٢٨)
و كسانى كه كافر شدند مى‌گويند: پروردگارا، آن دو گروه از جنّ و انس را كه گمراهمان كردند به ما نشان ده تا آنان را زير گام‌هايمان نهيم تا از پست‌ترين‌ها شوند. (٢٩)