يهوديان خدا را چنان‌كه درخور عظمت اوست بزرگ نداشتند آن‌گاه كه گفتند: خدا بر هيچ بشرى چيزى (وحى و كتاب آسمانى) فرونفرستاده است.
به آنان بگو: چه كسى آن كتابى را كه موسى آورد و براى مردم مايه روشنى و هدايت بود فروفرستاد؟ شما آن را در كاغذهايى مى‌نويسيد و بخشى از آن را آشكار مى‌كنيد و بسيارى را نهان مى‌داريد. و به شما معرفى از دين آموخته شده است كه نه خود مى‌توانستيد آنها را فراگيريد و نه پدرانتان. آيا آنها را چه كسى به شما آموخت؟ بگو: خدا آن كتاب را نازل كرد و او آن حقايق را به شما آموخت. پس از اين پاسخ آنان را به حال خود واگذار تا در باطلى كه فرورفته‌اند بازى كنند. (٩١)
و اين قرآن كتابى است پرخير و بركت كه ما آن را فروفرستاديم و كتابى را كه پيش از آن بوده است تصديق مى‌كند.
آن را فروفرستاديم تا به وسيله آن مردم ام القرى (مكه) و كسانى را كه پيرامون آنند هشدار دهى.
و كسانى كه به سراى آخرت ايمان دارند، به اين قرآن ايمان مى‌آورند و آنانند كه بر نماز خود مراقبت مى‌كنند (آن را با حالت خشوع به جاى مى‌آورند). (٩٢)
و كيست ستمكارتر از آن كس كه با شريك قرار دادن براى خدا بر او دروغ بسته يا آن كس كه گفته به من وحى شده در حالى كه چيزى بر او وحى نشده است و آن كس كه گفته من نيز به زودى مانند آنچه خدا نازل كرده است نازل خواهم كرد؟ اى كاش مى‌ديدى زمانى را كه اين ستمكاران در دشوارى‌هاى مرگ فرو رفته‌اند و فرشتگان دست‌هاى خود را گشوده‌اند و مى‌گويند: جان‌هاى خود را برآوريد؛ امروز به سزاى آن سخنان دروغى كه بر خدا مى‌بستيد و از روى تكبر آيات او را انكار مى‌كرديد به عذاب خواركننده كيفر داده مى‌شويد. (٩٣)
به راستى امروز (روز مرگ) همان‌گونه كه نخستين بار شما را آفريديم تنها نزد ما آمده‌ايد، و آنچه را به شما داده بوديم كه در زندگى دنيا از آن بهره بريد، پشت سر خود نهاده‌ايد، و شفاعت‌كنندگان خود را كه مى‌پنداشتيد در تدبير امور شما شريك خدا هستند با شما نمى‌بينيم. همانا ميان شما جدايى افتاده و اينك با مشاهده حقيقت، آنچه باور كرده بوديد از شما دور گشته و ناپديد شده است. (ناراستى‌اش براى شما آشكار گشته است) (٩٤)