روز وعده فرارسيد و همگان حاضر شدند. جادوگران با اطمينان به پيروزى خود، گفتند: اى موسى يا تو اوّل عصاى خويش مى‌افكنى يا ما نخستين كسى باشيم كه ابزار سحر خود مى‌افكند. (٦٥)
موسى گفت: نه، بلكه شما آنچه داريد بيفكنيد. پس ناگهان ريسمان‌ها و چوبدستى‌هايشان بر اثر سحرشان چنين مى‌نمود كه آنها مارهايى هستند كه به سرعت مى‌خزند. (٦٦)
موسى با مشاهده جادوى بزرگ آنان اندك ترسى احساس كرد، ترسى كه تنها در دلش بود، نه در چهره‌اش آشكار شد و نه در كردارش اثر گذاشت. (٦٧)
به او گفتيم: مترس كه تو قطعا از هرجهت از آنان برترى. (٦٨)
و گفتيم: آنچه در دست راست دارى بيفكن؛ چون بيفكنى اژدهايى مى‌شود كه ساخته‌هاى جادوگران را مى‌بلعد، زيرا آنچه آنان ساخته‌اند ترفند جادوگر است، و جادوگر هرجا درآيد پيروز و نيكبخت نخواهد شد. (٦٩)
پس موسى عصايش را به زمين افكند عصا اژدها شد و سحر ساحران را يكسره در كام خود فروبرد.
ساحران چنان تحت‌تأثير حق قرار گرفتند كه بى‌اختيار به سجده افتادند و گفتند: ما به پروردگار هارون و موسى ايمان آورديم. (٧٠)
فرعون گفت: پيش از آن‌كه به شما اجازه دهم به او گرويديد؟ قطعا او بزرگ شماست كه با اين هدف به شما سحر آموخته است كه چون از سوى ما به مبارزه با او دعوت شويد صحنه‌سازى كنيد و او را پيروز اين ميدان گردانيد.
سوگند ياد مى‌كنم كه به سزاى اين خيانت، دست و پاى شما را يكى از راست و ديگرى از چپ خواهم بريد و شما را بر تنه‌هاى درختان خرما به صليب مى‌كشم و قطعا خواهيد دانست كه عذاب كدام‌يك از ما- من يا خداى موسى- سخت‌تر و پايدارتر است. (٧١)
آنان گفتند: ما هرگز تو و مال و جاه تو را بر اين معجزات روشن و روشنگر كه به ما رسيده است و بر آن كسى كه ما را آفريده است برترى نمى‌دهيم و برنمى‌گزينيم؛ پس هركارى مى‌خواهى بكن، تو فقط مى‌توانى مدت اين زندگى دنيا را بر ما تمام كنى. (٧٢)
ما به پروردگارمان ايمان آورديم تا گناهان ما و گناه اين سحرى كه ما را به آن وادار كردى بيامرزد، و بدان كه خدا از هركسى بهتر و پاينده‌تر است. (٧٣)
حقيقت اين است كه ما از آن روى خواهان آمرزش گناهان خود هستيم كه هركس گنهكار به حضور پروردگارش رسد، قطعا جهنّم براى او خواهد بود، كه در آن‌جا نه مى‌ميرد تا عذاب نبيند و نه مى‌رهد تا به حياتى آسوده رسد. (٧٤)
و كسانى كه باايمان به نزد پروردگارشان آيند در حالى‌كه كارهاى شايسته كرده باشند آنان بالاترين درجات را خواهند داشت؛ (٧٥)
همان بوستان‌هاى پاينده بهشتى با درختان انبوه كه از زير آنها نهرها روان است. در آن‌جا جاودانه خواهند بود، و اين است پاداش كسى كه در اثر ايمان و كار شايسته از پليدى‌ها پاك شده است. (٧٦)