چگونه ما در اختيار خدا نباشيم و چگونه او فراموشكار باشد، با اين‌كه اوست پروردگار آسمان‌ها و زمين و آنچه ميان آن دو است. پس فقط او را بپرست و بر پرستش او شكيبا باش.
آيا براى او همنامى كه تدبيركننده جهان هستى و درخور پرستش باشد مى‌شناسى؟ (٦٥)
و انسان، بى‌آن‌كه از او انتظار رود، مى‌گويد: آيا چون مردم، حتما زنده از گور برانگيخته مى‌شوم؟ (٦٦)
آيا انسان به ياد نمى‌آورد كه ما او را پيش‌تر آفريديم در حالى‌كه چيزى نبود؟ پس چگونه آفرينش دوباره خود را بعيد مى‌داند؟ (٦٧)
پس به پروردگارت سوگند كه ما پس از بيرون آوردن كافران از گورها آنان را با شياطين گرد مى‌آوريم، سپس در حالى كه روى هم انباشته شده‌اند، آنان را براى عذاب بر گرد دوزخ احضار مى‌كنيم. (٦٨)
آن‌گاه از هرگروه هم‌مسلك هركدام از آنان را كه خداى را نافرمان‌تر است بيرون مى‌كشيم. (٦٩)
وانگهى، ما به كسانى كه براى ورود به دوزخ و سوختن در آتش آن سزاوارترند داناتريم و بهتر از هركسى مى‌دانيم كه هركدام درخور چه مرتبه‌اى از عذابند. (٧٠)
و هيچ‌يك از شما مردم- چه كافران و چه مؤمنان- نيست مگر اين‌كه گرداگرد دوزخ مى‌آيد. اين كار بر پروردگارت حتمى و بايسته است. (٧١)
سپس كسانى را كه تقواپيشه بوده‌اند رهايى مى‌بخشيم و ستمكاران (كافران و گنهكاران) را در حالى‌كه به زانو درافتاده‌اند، در آن‌جا رها مى‌كنيم. (٧٢)
و هنگامى كه آيات روشن و روشنگر ما بر مردم خوانده شود، كافران به كسانى كه ايمان آورده‌اند مى‌گويند:
كدام‌يك از ما دو گروه جايگاهى بهتر و محفلى نيكوتر دارد؟ همو نيكبخت و برحق است و آن هم جز ما كسى نيست. (٧٣)
راستى اينان چگونه برخوردارى از دنيا را نشانه برحق بودن و نيكبختى خود مى‌دانند و حال آن‌كه چه بسيار نسل‌ها را كه پيش از آنان بودند و اثاثيه‌هايى بهتر و منظره‌هايى نيكوتر داشتند، نابود كرديم. (٧٤)
اى پيامبر، به مردم بگو: كسانى كه در گمراهى به سر مى‌برند، خداى رحمان بايد آنان را بر گمراهى‌شان يارى دهد تا همچنان راه انحراف بپويند، تا وقتى كه آنچه را به آنان وعده داده‌اند بنگرند، و آن يا عذاب دنياست و يا برپايى قيامت، به زودى خواهند دانست كه چه كسى جايگاهش بدتر و سپاهش ناتوان‌تر است. (٧٥)
و خداوند كسانى را كه هدايت يافته‌اند بر هدايتشان مى‌افزايد، و كارهاى شايسته كه ماندگار است، نزد پروردگارت پاداشى بهتر و فرجامى نيكوتر دارد. (٧٦)