پس چون فرمان ما مبنى بر عذاب قوم لوط دررسيد، ديارشان را زيروزبر كرديم و سنگ‌هايى از «سجّيل» كه لايه‌هايى منظّم داشت بر آن بارانديم. (٨٢)
سنگ‌هايى كه نزد پروردگار تو نشاندار بود و هرگز از هدف خطا نمى‌رفت و آنها از ستمگران دور نيست. (٨٣)
و به سوى مردم مدين برادرشان شعيب را به رسالت فرستاديم. گفت: اى قوم من، خدا را بپرستيد، كه شما را معبودى شايسته پرستش جز او نيست، و از پيمانه و ترازو نكاهيد. به راستى من شما را در نعمت فراوان مى‌بينم، چه نيازى به اموال حرام داريد؟ من بر شما از عذاب روزى فراگير كه هيچ‌كس را توان گريز از آن نيست مى‌ترسم. (٨٤)
و اى قوم من، پيمانه و ترازو را به‌طور كامل و با عدل و انصاف بسنجيد، و هنگام وزن كردن و پيمانه نمودن كالاهاى مردم، از آنها نكاهيد، و در زمين تبهكارانه به فساد برنخيزيد. (٨٥)
اگر مؤمن باشيد، سودى كه از دادوستد براى شما مى‌ماند و خدا شما را بدان راه نموده، براى شما بهتر از مالى است كه از راه ناروا به دست مى‌آوريد. من بر شما نگهبان نيستم تا بتوانم به خير و صلاح وادارتان كنم و شما را از شر و فساد بازدارم. (٨٦)
گفتند: اى شعيب، آيا نماز تو به تو فرمان مى‌دهد كه ما آنچه را پدرانمان مى‌پرستند رها كنيم، يا در اموال خود آن‌گونه كه مى‌خواهيم تصرف نكنيم؟ راستى كه تو بردبار و رهيافته‌اى و براى تو زشت است كه آزادى را از ما سلب كنى. (٨٧)
شعيب گفت: اى قوم من، به من خبر دهيد، اگر بر معجزه‌اى كه از جانب پروردگار من است و رسالتم را تأييد مى‌كند اتكا داشته باشم و او از جانب خود به من رزقى نيكو (وحى معارف و احكام دين) كه شما را به وسيله آن راه نمايم، عطا كرده باشد، آيا مى‌پنداريد كارى نابخردانه مى‌كنم كه شما را به خدا و پرستش او فرامى‌خوانم و از دادوستدهاى نادرست بازمى‌دارم؟ من نمى‌خواهم با شما مخالفت كنم و خود به آنچه شما را از آن بازمى‌دارم، روى آورم. من جز اصلاح امور مردم، تا آن‌جا كه در توان دارم، چيزى نمى‌خواهم، و توفيق من جز به مدد خدا نيست. فقط بر او توكّل كرده‌ام، و براى انجام كارها فقط به سوى او بازمى‌گردم و از او يارى مى‌طلبم. (٨٨)