آنان دشمنان شمايند، و خدا دشمنان شما را بهتر مى‌شناسد، پس مبادا شما را با اظهار محبت و وعده يارى فريب دهند. كافى است كه خدا سرپرست شما باشد و كافى است كه خدا ياورتان باشد. (٤٥)
دشمنان شما يهوديانند، آنان سخنان را از جايگاهش مى‌گردانند و تحريف مى‌كنند و مى‌گويند: شنيديم و نافرمانى كرديم، و در خطاب به پيامبر مى‌گويند: بشنو كه شنوايى داده نشوى! اين سخن را از خطاب «راعنا» در حالى‌كه زبانشان را به آن مى‌پيچانند و در دين طعنه مى‌زنند، اراده مى‌كنند. و اگر مى‌گفتند: شنيديم و فرمانبردارى كرديم، و بشنو و به ما مهلت ده تا سخن خود را به روشنى بيان كنيم، براى آنان بهتر و استوارتر بود، ولى چنين انتظارى از آنان به دور است، زيرا خداوند آنان را به سزاى كفرشان لعنت كرده است؛ ازاين‌رو جز اندكى از آنان ايمان نخواهند آورد. (٤٦)
اى كسانى كه كتاب آسمانى به شما داده شده است، به اين قرآن كه به سوى شما فروفرستاده‌ايم و تورات و انجيلى را كه با شماست تأييد مى‌كند، ايمان بياوريد، پيش از آن‌كه چهره‌هايى را كه بايد روى به كمال آورد محو كنيم و در نتيجه آنها را به واپس (روى به تيره‌بختى) باز گردانيم، يا همان‌گونه كه «اصحاب سبت» را از رحمت خود دور ساختيم، آنان را نيز از رحمت خود دور سازيم، و فرمان خدا انجام‌شدنى است. (٤٧)
انكار قرآن شرك است و قطعا خدا اين گناه را كه به او شرك ورزيده شود نمى‌آمرزد، و كمتر از آن را براى هركه بخواهد مى‌آمرزد. و هركس به خدا شرك ورزد، قطعا دروغى بافته و گناهى بزرگ مرتكب شده است. (٤٨)
آيا به كسانى كه خود را پاك و رشديافته مى‌شمرند ننگريسته‌اى؟ آنان حق ندارند زبان به مدح خويش بگشايند، بلكه خداست كه هركه را بخواهد به پاكى مى‌ستايد و در ستايش آنان به اندازه رشته هسته خرمايى به آنان ستم نمى‌شود. (٤٩)
بنگر كه يهوديان چگونه بر خدا دروغ مى‌بندند، و همين بس‌كه اين كارشان گناهى آشكار است. (٥٠)
آيا به كسانى كه بهره‌اى از كتاب آسمانى يافته‌اند (يهوديان) ننگريسته‌اى كه به «جبت» و «طاغوت» ايمان مى‌آورند و درباره كفرپيشگان مشرك مى‌گويند: اينان از كسانى كه [به محمّد] ايمان آورده‌اند راهيافته‌ترند؟ (٥١)