و هود برادر عاديان را ياد كن، آن‌گاه كه قومش را در سرزمين احقاف به عذاب‌هاى الهى هشدار داد، در حالى كه در عصر او و پيش از او نيز پيامبرانى هشداردهنده، گذشتند. هود با اين پيام نزد قومش آمد كه: جز خدا را نپرستيد، زيرا من بر شما از عذاب روزى بزرگ مى‌ترسم. (٢١)
قوم او در پاسخ گفتند: آيا نزد ما آمده‌اى تا ما را با دروغ‌هايى كه برهم بافته‌اى از معبودانمان رويگردان سازى؟ اگر از راستگويانى، آن عذابى را كه ما را بدان وعده مى‌دهى بر سر ما بياور. (٢٢)
هود گفت: آگاهى از فرود آمدن عذاب فقط نزد خداست، و من آنچه را بدان فرستاده شده‌ام به شما ابلاغ مى‌كنم.
من نه وقت آن عذاب را مى‌دانم و نه چگونگى آن را، ولى مى‌بينم شما مردمى هستيد كه نادانى مى‌كنيد. (٢٣)
سرانجام عذاب موعود همچون ابرى در گستره افق پديدار شد. آنان چون ديدند ابرى در پهنه افق است كه رو به سوى درّه‌هايشان دارد، شادمانه گفتند: اين ابرى است كه بر ما باران فرومى‌ريزد! و خدا به آنان گفت:
نه، اين ابر باران‌زا نيست؛ اين همان عذابى است كه شتاب در آن را مى‌خواستيد. اين بادى است كه در آن عذابى دردناك است. (٢٤)
بر هركس و هرچيز بگذرد آن را به امر پروردگارش نابود مى‌كند. آرى، عذاب بر آنان فرود آمد و چنان شدند كه جز خانه‌هايشان چيز ديگرى ديده نمى‌شد. ما اين‌گونه مردم گنهكار را سزا مى‌دهيم. (٢٥)
و قطعا ما به آنان (قوم عاد) در چيزهايى توانايى داده بوديم كه به شما كفرپيشگان مكّه در آن‌ها چنان توانايى نداده‌ايم. و براى آنان گوش‌ها و چشم‌ها و قلب‌ها قرار داده بوديم تا بدانها چاره‌انديشى كنند و شرّ و بلا را از خود بگردانند، ولى گوش‌ها و چشم‌ها و دل‌هايشان آن‌گاه كه آيات ما را انكار كردند هيچ به كارشان نيامد و عذابى كه مسخره‌اش مى‌كردند بر آنان فرود آمد. اينك شما كفرپيشگان را كه قدرتى كمتر از آنان داريد چه چيز از عذاب خدا ايمنى بخشيده است؟ (٢٦)
و بى‌گمان، ما مردم آبادى‌هايى را كه پيرامون شما بودند هلاك كرديم و آيات و نشانه‌ها را گوناگون گردانيديم، باشد كه از عبادت غيرخدا روى برتابند و به عبادت او روى بياورند. (٢٧)
پس چرا آن كسانى را كه به جاى خدا معبود خود گرفتند و به وسيله آنها به خدا تقرّب مى‌جستند، آنان را در رهايى از عذاب، يارى نكردند؟ بلكه از نظرشان ناپديد شدند. آرى، آن فرجام شوم، حقيقت‌پندار دروغينشان و نيز حقيقت گمانى بود كه مى‌بافتند. (٢٨)