اى پيامبر، به كافران مرفّه كه در بند ايمان نيستند دل مبند، بلكه خود را پاى‌بند و همراه كسانى كه هرصبح و شام پروردگارشان را مى‌خوانند و خشنودى او را مى‌طلبند قرار ده و ديدگانت از آنان نگردد و به كفرپيشگان مرفّه نگرايد كه آرايش زندگى اين دنيا را بخواهى، و از آن كس كه ما دلش را از ياد خود غافل ساخته‌ايم و از پى هواى خويش رفته و كارش ناديده گرفتن حق بوده است پيروى مكن. (٢٨)
و به آنان بگو: حق از جانب پروردگار شماست. پس هركه بخواهد ايمان بياورد و هركه بخواهد كافر شود، ولى بدانند كه ما براى ستمكاران آتشى آماده كرده‌ايم كه سراپرده‌اش آنان را احاطه كرده است، و اگر يارى بطلبند، با آبى مانند مس ذوب شده كه چهره‌ها را مى‌گدازد به فريادشان مى‌رسند. بد نوشيدنى‌اى است آن آب و بد تكيه‌گاهى است آن آتش. (٢٩)
به يقين، كسانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‌اند، پاداششان را به‌طور كامل مى‌دهيم، زيرا ما پاداش كسى را كه كار نيكو كند تباه نمى‌كنيم. (٣٠)
اينانند كه برايشان بوستان‌هايى دايمى است، از زير قصرهايشان نهرها روان است.
در آن‌جا با دستواره‌هايى زرّين آراسته مى‌گردند و جامه‌هايى سبز از حرير نازك و ديباى ستبر بر تن مى‌كنند، در آن‌جا بر تخت‌ها تكيه مى‌زنند. نيكو پاداشى است آن بوستان‌ها و نيكو تكيه‌گاهى است آن تخت‌ها، (٣١)
براى آنان كه به دنيا دل بسته و از ياد خدا غافلند حكايتى را بيان كن؛ حكايت دو مردى كه به يكى از آنها دو باغ انگور داديم و گرداگرد آن دو باغ را با درختان خرما پوشانديم و ميان آن دو كشتزارى قرار داديم. (٣٢)
درختان هردو باغ ميوه خود را مى‌دادند و چيزى از آن نمى‌كاستند، و ميان آن دو باغ نهرى جوشان روان ساخته بوديم. (٣٣)
علاوه بر اينها او ثروتى فراوان داشت؛ پس به رفيقش در حالى‌كه با او گفت‌وگو مى‌كرد، گفت:
دارايى من از تو بيشتر است و نفراتم (فرزندان و خدمتكارانم) از تو نيرومندترند. (٣٤)