به يقين گنهكاران در عذاب دوزخ جاودانند. (٧٤)
عذاب از آنان كاسته نمى‌شود و در آن‌جا از رحمت خدا نااميدند. (٧٥)
و ما به آنان ستم نكرديم، بلكه آنان به خود ستم كردند كه با كارهاى ناشايسته اين عذاب را براى خويش فراهم آوردند. (٧٦)
و دوزخيان بانگ برمى‌آورند: اى نگهبان دوزخ، از پروردگارت بخواه كه بر مرگ ما حكم كند و نابودمان سازد.
نگهبان دوزخ مى‌گويد: شما در اين عذاب دردناك ماندگار خواهيد بود. (٧٧)
ما فرشتگان براى شما آدميان حق را آورديم، ولى بيشترتان حق را خوش نداشتيد. (٧٨)
آنان نه‌تنها حق را خوش نداشتند، بلكه بر ضدّ پيامبر نيرنگى سخت به كار بردند، و اين ماييم كه بر ضدّ آنان استواركننده كيد هستيم. (٧٩)
آيا مى‌پندارند كه ما آنچه را در درون خويش با خود مى‌گويند و آنچه را با يكديگر به راز مى‌گويند نمى‌شنويم؟ چرا، همه آنها را مى‌شنويم، و فرستادگان ما كه نزد آنان براى ثبت اعمالشان حضور دارند، آنها را مى‌نويسند. (٨٠)
اى پيامبر، به آنان كه خدا را صاحب فرزند مى‌انگارند، بگو: اگر خداى رحمان را فرزندى باشد من نخستين پرستنده او خواهم بود. (٨١)
منزّه است پروردگار آسمان‌ها و زمين، خداوندگار عرش، از آنچه او را بدان وصف مى‌كنند. (٨٢)
پس رهايشان كن، آنان در ناراستى‌ها فرومى‌روند و در دنيا به بازى و سرگرمى مى‌پردازند تا آن روزشان را كه به آنان وعده داده مى‌شد ديدار كنند. (٨٣)
و اوست كه در آسمان خدايى است شايسته عبادت و در زمين نيز خدايى است سزاوار پرستش، و اوست كه حكيم و داناست. (٨٤)
و پرخير و بركت است آن‌كه فرمانروايى آسمان‌ها و زمين و آنچه ميان آنهاست از آن اوست و علم به زمان برپايى قيامت نزد اوست و به سوى او باز گردانده مى‌شويد. (٨٥)
و كسانى را كه مشركان به جاى او مى‌پرستند اختيار شفاعت ندارند؛ فقط كسانى مى‌توانند شفاعت كنند كه به يكتايى خدا، آن باور درست، اعتراف كرده باشند و حال و كار كسى را كه در حق او شفاعت مى‌كنند، بدانند. (٨٦)
و اگر از مشركان بپرسى چه‌كسى آنان را آفريده است؟ قطعا خواهند گفت: «خدا». پس تا كى از حق بازداشته و به سوى باطل كشانده مى‌شوند؟ (٨٧)
و خداوند به سخن پيامبر آگاه است كه گفت: پروردگارا، اينان مردمى هستند كه ايمان نمى‌آورند. (٨٨)
پس تو اى پيامبر، از آنان روى بگردان و با مسالمت با آنان وداع كن و تركشان نماى، كه به زودى فرجام كار خود را خواهند دانست. (٨٩)