آنچه از اين كتاب آسمانى به تو وحى كرده‌ايم همه حق است و كتاب‌هاى آسمانى پيش از خود را تأييد مى‌كند. قطعا خدا به بندگانش آگاه و بيناست. (٣١)
سپس اين كتاب آسمانى را به كسانى از بندگانمان كه آنان را برگزيديم سپرديم تا امر آن را بر عهده گيرند و از آن بهره برند؛ پس گروهى از آنان با ارتكاب گناهان بر خود ستم كردند، و گروهى از آنان راه ميانه را در پيش گرفتند و در راه هدايت گام نهادند، و گروهى از آنان در انجام كارهاى نيك به اذن خدا بر ديگران پيشى گرفتند و به درجات قرب الهى نايل آمدند. [بدانيد] اين امر [سپردن قرآن به بندگان برگزيده‌] تفضّلى بزرگ از جانب خداوند بر آنان است. (٣٢)
[نتيجه آن‌] بهشت‌هاى هميشگى است كه وارثان قرآن بدان درمى‌آيند و در آن‌جا به دستواره‌هايى از طلا و به مرواريد درشت آراسته مى‌شوند و جامه‌شان در آن‌جا ابريشم خالص است. (٣٣)
گنهكارانشان مى‌گويند:
سپاس خداى را كه با جاى دادن ما در بهشت، رنج و اندوه عالم برزخ را از ما زدود، همانا پروردگارمان بسيار آمرزنده و سپاسگزار است. (٣٤)
همان كه ما را به فضل خود، بى‌آن‌كه درخور آن باشيم، به سراى جاودان درآورد؛ سرايى كه هيچ رنجى در آن به ما نمى‌رسد و براى دستيابى به خواسته‌هايمان هيچ‌گونه ملال و خستگى به ما راه نمى‌يابد و هرچه مى‌طلبيم در اختيار ماست. (٣٥)
و كسانى كه كافر شدند، آتش دوزخ براى آنان خواهد بود. حكم مرگشان صادر نمى‌شود تا بميرند، و عذاب آتش نيز از آنان كاسته نمى‌شود. ما هركفران‌پيشه‌اى را اين‌گونه سزا مى‌دهيم. (٣٦)
آنان در آتش دوزخ براى كمك‌خواهى فرياد برمى‌آورند و مى‌گويند: پروردگارا، ما را از اين‌جا به درآور، كه اگر چنين كنى كار شايسته خواهيم كرد، غير از آنچه پيش‌تر مى‌كرديم كه ناروا بود. در پاسخ آنان گفته مى‌شود: هرگز چنين نخواهد شد؛ مگر به شما عمرى نداديم كه هركس عبرت‌آموز بود در آن عبرت مى‌گرفت؟ و پيامبرى بيم‌دهنده به سوى شما آمد و شما را از عذاب هشدار داد، ولى شما عبرت نگرفتيد و ايمان نياورديد؛ پس اين عذاب را بچشيد كه هيچ ياورى براى ستمگران نيست تا آنان را از عذاب رهايى بخشد. (٣٧)
همانا خداوند به آنچه در آسمان‌ها و زمين نهان است داناست. به يقين او به انديشه‌ها و نيّت‌هاى نهفته در سينه‌ها آگاه است. (٣٨)