ذو القرنين گفت: اين سد رحمتى از جانب پروردگار من است كه بدين وسيله امّت‌هايى از گزند فسادگران مصون مى‌مانند، و اين سدّ تا فرارسيدن وعده الهى پايدار است، و هنگامى كه وعده پروردگارم فرارسد آن را با خاك يكسان مى‌كند، و وعده پروردگارم راست و درست است. (٩٨)
آن روز كه چنين شود، مردم را به حال خود وامى‌نهيم تا چون دريايى طوفان‌زده آشفته گردند و مانند امواج به هم درآميزند؛ و در صور دميده مى‌شود تا مردگان زنده شوند، آن‌گاه همه آنان را گرد مى‌آوريم. (٩٩)
و آن روز دوزخ را براى كافران چنان‌كه بايد آشكار مى‌سازيم. (١٠٠)
همانان كه چشمانشان از ديدن نشانه‌هاى من كه باعث يادكرد من است در پرده بود و توانايى شنيدن حكمت‌ها و اندرزها را نداشتند. (١٠١)
آيا كسانى كه يكتايى خدا را منكر شده‌اند پنداشته‌اند كه بندگان مرا به جاى من كارسازانى مى‌گيرند كه آنان را يارى دهند و كيفر مرا از آنان بازدارند؟ چنين نيست، قطعا ما دوزخ را براى پيش پذيرايى از كافران آماده كرده‌ايم. (١٠٢)
اى پيامبر، به مشركان بگو: آيا شما را از كسانى كه در همه كارهايشان زيانكارترين مردمند آگاه كنيم؟ (١٠٣)
آنان كسانى‌اند كه تلاششان در زندگى دنيا به بيراهه مى‌رود و خود مى‌پندارند كه كار نيك انجام مى‌دهند. (١٠٤)
آنان كسانى‌اند كه نشانه‌هاى پروردگارشان و لقاى او را انكار كرده‌اند، در نتيجه اعمالشان تباه شده است، ازاين‌رو ما در روز قيامت ميزانى براى آنان برپا نمى‌كنيم و بى‌درنگ راهى دوزخ خواهند شد. (١٠٥)
اين است حقيقت امرشان. سزايشان از آن روى كه كافر شدند و نشانه‌ها و پيامبران مرا به مسخره گرفتند، دوزخ است. (١٠٦)
كسانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‌اند، باغ‌هاى فردوس پيش‌پذيرايى آنان است. (١٠٧)
در آن جاودانه‌اند و انتقال از آن‌جا را نمى‌خواهند. (١٠٨)
بگو: اگر دريا براى نگارش كلمات (نشانه‌هاى روشن) پروردگارم مركّب شود، پيش از آن‌كه نگارش كلمات پروردگارم پايان پذيرد دريا پايان خواهد يافت، هرچند مانند آن دريا را نيز به مدد آوريم. (١٠٩)
بگو: جز اين نيست كه من هم بشرى مانند شما هستم، با اين تفاوت كه به من وحى مى‌شود كه معبود شما معبودى يگانه است. پس هركس به لقاى پروردگار خود اميد دارد بايد كارى شايسته كند و هيچ‌كس را در پرستش پروردگارش شريك نسازد. (١١٠)