و كسانى كه ايمان آورده‌اند مى‌گويند: چرا سوره‌اى كه بيانگر مطالبى جديد است فروفرستاده نمى‌شود؟ امّا آن‌گاه كه سوره‌اى صريح و روشن نازل مى‌شود و در آن از جنگ و جهاد ياد مى‌گردد و مؤمنان به نبرد فراخوانده مى‌شوند، بيماردلان سست‌ايمان را مى‌بينى كه از شدّت ترس، همچون كسى كه مرگ بر او سايه افكنده است، به تو مى‌نگرند، پس همان مرگ براى آنان سزاوارتر است. (٢٠)
ايمانشان اطاعت امرى است كه بر آن پيمان بستند و اظهار آن سخنى پسنديده است، پس آن‌گاه كه فرمان حتمى شد و به مرحله اجرا رسيد، اگر با خدا راست مى‌گفتند و فرمانبرى مى‌كردند، قطعا برايشان بهتر بود. (٢١)
پس اى سست‌ايمانان بازمانده از جهاد، اگر از كتاب خدا و احكام آن روى برتابيد، آيا اين انتظار از شما دور است كه با خونريزى و غارتگرى، در زمين تباهى پديد آوريد و با خويشاوندانتان پيمان و حرمت خويشاوندى را بشكنيد؟ (٢٢)
اينان كسانى‌اند كه خداوند لعنتشان كرده و شنواييشان را از بين برده و ديدگانشان را نابينا ساخته است. (٢٣)
آيا در قرآن تدبّر نمى‌كنند؟ بلكه بر دل‌هاى آنان و هم مسلكانشان قفل‌هاى مخصوص دل‌ها قرار گرفته است. (٢٤)
كسانى كه پس از آن‌كه راه هدايت برايشان آشكار شد به عقب بازگشتند و به كفر گراييدند، شيطان كارهاى ناپسند را برايشان آراست و آنان را در راه باطل مدد كرد. (٢٥)
اين (حاكميت شيطان) بدان جهت است كه آنان به كسانى كه از قرآن و احكام آن ناخشنود بودند وعده همكارى دادند و گفتند: در پاره‌اى از امور- تا آن‌جا كه راز ما فاش نشود- از شما پيروى خواهيم كرد [غافل از آن‌كه‌] خدا نهانكارى آنان را مى‌داند. (٢٦)
امروز در پشت نقاب نفاق نويد همكارى به كافران مى‌دهند، ولى آن‌گاه كه فرشتگان جانشان را بستانند در حالى‌كه بر صورت و پشتشان مى‌كوبند، حال و روزشان چگونه خواهد بود؟ (٢٧)
اين بدان جهت است كه آنان از آنچه خدا را به خشم آورده است پيروى كردند و رضاى او را خوش نداشتند، و خدا هم كارهاى نيكشان را تباه و بى‌اثر ساخت. (٢٨)
بلكه بيماردلان سست‌ايمان كه سرانجام كافر شدند و در زمره منافقان درآمدند، گمان كردند كه خداوند هيچ‌گاه كينه‌هايى كه از دين و دين‌باوران دارند آشكار نخواهد ساخت. (٢٩)