آگاهى از زمان برپايى قيامت فقط به خدا بازمى‌گردد و جز او كسى از آن آگاه نيست، و ميوه‌ها از غلافشان بيرون نمى‌آيند و هيچ ماده‌اى باردار نمى‌شود و بار فرونمى‌نهد مگر اين‌كه او از آن آگاه است. و روزى كه مشركان را ندا مى‌دهد كه شريكانى كه براى من تصوّر مى‌كرديد كجايند؟
مى‌گويند: به تو اعلام كرده‌ايم كه از ميان ما هيچ‌كس گواهى نمى‌دهد كه براى تو شريكى هست. (٤٧)
و آنچه پيش‌تر در دنيا مى‌خواندند، از ديدشان پنهان مى‌شود و درمى‌يابند كه از عذاب قيامت هيچ گريزگاهى ندارند. (٤٨)
انسان از خواستن خوبى‌ها خسته نمى‌شود، و اگر شرّى به او رسد بسيار مأيوس و نااميد مى‌گردد. (٤٩)
و قطعا اگر پس از رنجى كه به او رسيده است، از جانب خود رحمتى به او بچشانيم، خواهد گفت: اين از آن من است و خود اختيار آن دارم و گمان نمى‌برم كه قيامت برپا شود و محاسبه‌اى در كار باشد، و اگر به سوى پروردگارم بازگردانده شوم حتما در پيشگاه او فرجامى نيكوتر خواهم داشت. ولى ما قطعا كسانى را كه كافر شده‌اند، به حقيقت آنچه كرده‌اند آگاه خواهيم ساخت و از عذابى سخت به آنان خواهيم چشانيد. (٥٠)
و چون به انسان نعمت بخشيم، از ما روى برمى‌تابد و خود را به كنارى مى‌كشد و تكبّر مى‌ورزد، و چون شرّى به او رسد به دعا روى مى‌آورد و براى برطرف شدن آن ما را بسيار مى‌خواند. (٥١)
بگو: به من خبر دهيد، اگر اين قرآن از نزد خدا آمده باشد، آن‌گاه شما به آن كافر شويد، كيست گمراه‌تر از آن كسى كه از در مخالفت با آن درآيد، آن هم مخالفتى دور كه نشانى از وفاق در آن نيست؟ (٥٢)
به زودى به مشركان مكّه و پيروانشان آيات خود را كه در اطراف جهان و درباره خودشان پديد مى‌آيد نشان خواهيم داد، تا برايشان آشكار شود كه قرآن حق است و توحيد كه فراخوان قرآن است نيز حق است. آيا چيره بودن پروردگارت بر هرچيز و نيازمندى آنها به او و در نتيجه آشكار بودن او براى همه پديده‌ها، در اثبات يگانگى او كفايت نمى‌كند؟ (٥٣)
آگاه باشيد كه آنان در لقاى پروردگارشان ترديد دارند. آگاه باشيد كه او بر هرچيزى احاطه دارد. (٥٤)