اى پيامبر، به مشركان بگو: آيا از ميان معبودانتان كه آنها را شريك خدا مى‌پنداريد كسى هست كه آفريدگان را نخست پديد آورد و آن‌گاه با پايان يافتن سرآمدشان آنها را به سوى خود باز گرداند و هركسى را به سزاى كردارش برساند؟ خود در پاسخ بگو: فقط خداست كه آفريدگان را نخست پديد مى‌آورد و سپس آنها را به سوى خود باز مى‌گرداند؛ لذا او پروردگار شماست و بايد او را پرستش كنيد. پس تا كى شما را از حق باز مى‌دارند و به سوى باطل روانه مى‌كنند؟ (٣٤)
به آنان بگو: آيا از ميان معبودانتان كه آنها را شريك خدا قرار داده‌ايد كسى هست كه پديده‌هاى جهان هستى از جمله آدميان را به سوى حق (هدف آفرينش آنها) راه نمايد؟ خود در پاسخ بگو: فقط خداست كه آفريده‌ها را به سوى حق رهنمون مى‌شود پس آيا كسى كه پديده‌هاى جهان هستى را به اهدافشان راه مى‌نمايد سزاوارتر است كه از او پيروى شود يا آن كسى كه خود راه درست را نمى‌يابد مگر اين‌كه او را راه نمايند؟ شما را چه شده است؟ چگونه حكم مى‌كنيد؟ (٣٥)
و بيشترشان جز از پى گمان نمى‌روند، در صورتى كه گمان براى رسيدن به حق هيچ بسنده نيست.
قطعا خدا آنچه را براساس پندار عمل مى‌كنند مى‌داند. (٣٦)
نشايد كه اين قرآن از جانب غير خدا و به دروغ به او نسبت داده شده باشد، بلكه تصديق‌كننده معارف و احكام تورات و انجيل است كه پيشاورى آن قرار دارند و بيان‌كننده حقايق كتاب‌هاى آسمانى ديگر است. در اين قرآن هيچ‌گونه ترديدى نيست چرا كه از جانب پروردگار جهان‌هاست. (٣٧)
آيا مى‌گويند: محمّد خود آن را ساخته و به خدا نسبت داده است؟ بگو: اگر در اين ادّعا راست مى‌گوييد: شما هم بايد سوره‌اى مانند آن بياوريد و جز خدا هركه را مى‌توانيد به يارى فراخوانيد. (٣٨)
[آنان قرآن را نه از آن روى كه ساخته بشر انگاشتند تكذيب كردند،] بلكه چون به علم آن احاطه نيافتند و هنوز حقيقت و خاستگاه آن‌كه در آخرت آشكار مى‌شود به ايشان نرسيده است آن را دروغ شمردند، و درست به همين دليل كسانى هم كه پيش از آنان بودند پيام رسولانشان را دروغ انگاشتند و ستمكار شدند. پس بنگر كه فرجام آن ستمكاران چگونه بود تا بدانى اين ستمكاران چه فرجامى خواهند داشت. (٣٩)
و برخى از اينان كسانى‌اند كه به قرآن ايمان مى‌آورند و برخى هم به آن ايمان نمى‌آورند، زيرا راه فساد در پيش گرفته‌اند، و پروردگارت از هركسى به فسادگران داناتر است. (٤٠)
و اگر تو را تكذيب كردند، بگو: عمل من از آن من، و عمل شما از آن شماست. شما از آنچه من مى‌كنم بركناريد، و من نيز از آنچه شما مى‌كنيد بركنارم. (٤١)
و برخى از مشركان به سخنان تو گوش فرامى‌دهند، در حالى‌كه دل‌هايشان از درك آن در حجاب است. آيا تو مى‌توانى به كران سخنى بشنوانى، هرچند نينديشند و توان درك آن را نداشته باشند؟ (٤٢)