كسانى كه فقط كار نيك آورند، آنان را پاداشى بهتر از آنچه كرده‌اند خواهد بود و در آن روز، آنان از ترس و دهشت ايمنند. (٨٩)
و كسانى كه فقط كار ناشايسته آورند، در آن روز بر صورت‌هايشان در آتش افكنده شوند [و به آنان گويند] آيا جز آنچه مى‌كرديد سزا داده مى‌شويد؟
آرى اين كيفر، نمود همان اعمال شماست. (٩٠)
بگو: جز اين نيست كه فرمان يافته‌ام خداوندگار اين شهر مكّه را پرستش كنم؛ همان‌كه آن را حرمت بخشيد و همه‌چيز از آن اوست، و نيز فرمان يافته‌ام از كسانى باشم كه تسليم خواست خداوندند. (٩١)
و نيز به من امر شده است كه قرآن را بر مردم تلاوت كنم. پس آن‌كه با اين قرآن هدايت يابد، خود بهره هدايت خويش برد و سودش به من نمى‌رسد، و آن‌كه هدايت قرآن نپذيرد و گمراه شود، وزر و وبالش بر خود اوست و به من نمى‌رسد. اى پيامبر، بگو:
اين بدان جهت است كه من انذارگرى از انذارگرانم، نه اختياردار گمراهان و نه مسئول رفتار آنان. (٩٢)
و بگو: ستايش از آن خداوند است. او در قيامت و نيز در آستانه برپايى آن- كه ديرى نمى‌پايد- نشانه‌ها و آيات خود كه همگان را به پذيرش حق وامى‌دارد به شما نشان خواهد داد و شما بى‌درنگ آنها را خواهيد شناخت و حق را باور خواهيد كرد. و پروردگارت از آنچه مى‌كنيد بى‌خبر نيست. (٩٣)
سوره قصص/ ٢٨
به نام خداوند گسترده‌مهر مهربان‌
طا. سين. ميم. (١)
اين آياتى كه در اين سوره خواهد آمد، و نيز آياتى كه پيش‌تر نازل شد، همه، آيات اين كتاب است كه نزول آن از جانب خداوند، روشن و آشكار است. (٢)
اى پيامبر، بخشى از داستان موسى و فرعون را بر تو مى‌خوانيم- داستانى راست و درست- تا آنان كه به آيات ما ايمان دارند و پيرو تو هستند در آن بينديشند و بدانند كه آن خداوندى كه بنى اسرائيل را از چنگ فرعونيان رهايى بخشيد، همو آنان را از سركشان قريش نجات مى‌دهد و حاكميّت مى‌بخشد. (٣)
همانا فرعون در سرزمين مصر به سركشى و استكبار پرداخت و ميان ساكنان آن ديار اختلاف برانگيخت و از آنان چندين گروه مختلف و متفرق بساخت. او در اين ميان طايفه بنى اسرائيل را به استضعاف كشيد تا آن‌جا كه پسرانشان را سر مى‌بريد و زنانشان را براى خدمت باقى مى‌گذاشت، چرا كه او از فسادگران بود. (٤)
آرى، فرعون براى انقراض بنى اسرائيل تلاش مى‌كرد، در حالى‌كه ما مى‌خواستيم كسانى را كه در زمين به استضعاف كشيده شده بودند نعمتى گرانسنگ عطا كنيم؛ آنان را پيشوايانى قرار دهيم كه از ايشان پيروى شود و مواهبى را كه در اختيار فرعونيان بود از آن ايشان كنيم. (٥)