ما درباره تو چيزى جز اين نمى‌گوييم كه برخى از معبودان ما به تو گزندى رسانده و خرد را از تو گرفته‌اند. هود گفت: من خدا را گواه مى‌گيرم و شما نيز گواه باشيد كه من برى هستم از آنچه شما آن را شريك او مى‌پنداريد، (٥٤)
كه آن غير خداست، پس همگى براى نابودى من نيرنگ كنيد و به من مهلت ندهيد. (٥٥)
ولى بدانيد كه كارى از شما ساخته نيست، زيرا من بر خدا كه پروردگار خودم و پروردگار شماست توكّل كرده‌ام. هيچ جنبنده‌اى نيست مگر اين‌كه او موى پيشانى‌اش را گرفته و بر آن تسلط كامل دارد.
به يقين پروردگار من بر راهى راست قرار دارد و به شيوه‌اى درست عمل مى‌كند. او مرا از نيرنگ شما مصون مى‌دارد و بدين‌وسيله معجزه رسالت مرا به شما نشان مى‌دهد. (٥٦)
پس اگر از پيروى من روى برتابيد گرفتار عذاب مى‌شويد و من مسئول آن نيستم، زيرا آنچه را كه به منظور آن به سوى شما فرستاده شده‌ام به شما ابلاغ كردم، و پروردگارم شما را هلاك مى‌كند و قومى جز شما را جايگزين شما مى‌سازد و شما نمى‌توانيد هيچ زيانى به او برسانيد، چرا كه پروردگارم بر هرچيزى نگهبان است؛ نه چيزى از او پنهان مى‌ماند و نه از سلطه او راه گريزى هست. (٥٧)
و هنگامى كه فرمان ما صادر شد و عذاب دررسيد، هود و كسانى را كه با او ايمان آورده بودند، به رحمتى از جانب خود نجات داديم و آنان را از عذابى سخت رهايى بخشيديم. (٥٨)
و اين قوم عاد بودند كه نشانه‌هاى پروردگارشان را انكار كردند و با نافرمانى از هود همه فرستادگان خدا را نافرمانى نمودند و فرمان هرستمكار حق‌ناپذيرى را پيروى كردند. (٥٩)
و در اين دنيا لعنتى به دنبال دارند و روز رستاخيز نيز چنين خواهد بود. آن‌گاه ندايى آسمانى برخاست كه: آگاه باشيد، قوم عاد به پروردگارشان كافر شدند. هان، عاديان: قوم هود از رحمت خدا دور باشند. (٦٠)
و به سوى قوم ثمود، برادرشان صالح را به رسالت فرستاديم. گفت: اى قوم من، خدا را بپرستيد چرا كه شما را معبودى شايسته پرستش جز او نيست، اوست كه شما را از زمين پديد آورده و در آن رشدتان داده و از شما خواسته است كه در آن آبادانى كنيد. پس آمرزش گناهانتان را از او بخواهيد، سپس با انجام كارهاى شايسته به سوى او بازگرديد كه پروردگار من نزديك است و دعاها را اجابت مى‌كند. (٦١)
گفتند: اى صالح، پيش از اين‌كه ما را به توحيد فراخوانى، در ميان ما مايه اميد بودى و دل بسته بوديم كه ما را به راه ترقى درآورى ولى اينك نوميد شده‌ايم. آيا ما را از پرستش آنچه پدرانمان مى‌پرستند بازمى‌دارى؟ ما در آنچه تو ما را بدان فرامى‌خوانى ترديد داريم و دعوت تو مايه بدگمانى ما شده است. (٦٢)