اى قوم من، من براى ابلاغ رسالت خود هيچ مالى از شما نمى‌خواهم؛ مزد من فقط بر عهده خداست. پس تصور نكنيد كه من مدّعى رسالت شده‌ام تا مال و ثروتى به چنگ آورم. و من هرگز كسانى را كه ايمان آورده‌اند از خود طرد نمى‌كنم، هر چند شما آنان را فرومايه پنداريد. آنان پروردگارشان را ديدار خواهند كرد و حساب كارهايشان با اوست. روز حساب حقيقتى است ترديدناپذير، ولى من شما را مردمى مى‌بينم كه از آن بى‌خبريد. (٢٩)
اى قوم من، اگر آنان را از خود طرد كنم، در حقشان ستم كرده و درخور عذاب الهى خواهم شد، آن‌گاه چه كسى مرا يارى مى‌دهد و از كيفر خدا مى‌رهاند؟ آيا توجه نداريد كه اين ستمكارى است و خداوند ستمكاران را رها نخواهد كرد. (٣٠)
من به شما نمى‌گويم كه گنجينه نعمت‌هاى الهى نزد من است و مى‌توانم تهيدستان را بى‌نياز كنم، و غيب هم نمى‌دانم تا به هرخيرى روى آورم و از هربلايى بگريزم، و نمى‌گويم كه من فرشته‌ام و نيازى به خوردن و آشاميدن ندارم، و درباره كسانى كه چشمان ظاهربين شما آنان را حقير مى‌بيند، نمى‌گويم كه خدا به آنان خيرى عطا نمى‌كند. خدا به آنچه در دل آنان است داناتر است.
اگر من درباره آنان چيزى را بگويم كه شما مى‌پنداريد، از ستمكاران خواهم بود. (٣١)
سران قوم نوح گفتند: اى نوح، با ما به جدال پرداختى و بسيار هم جدال كردى. اگر از راستگويانى، عذابى را كه پيوسته به ما وعده مى‌دهى و ما را بدان تهديد مى‌كنى براى ما بياور. (٣٢)
نوح گفت: من آورنده عذاب براى شما نيستم. اين خداست كه اگر بخواهد آن را براى شما مى‌آورد، و شما نمى‌توانيد خدا را از آوردن آن ناتوان سازيد. (٣٣)
و اگر بخواهم شما را اندرز دهم، چنانچه خدا بخواهد شما را به سزاى گناهانتان به بيراهه كشد و عذابتان كند، اندرزهاى من به حال شما سودى ندارد. او پروردگار شماست و شما به سوى او بازگردانده مى‌شويد و كارتان در اختيار اوست. (٣٤)
اى پيامبر، آيا مشركان قوم تو مى‌گويند: محمّد خود اين داستان را ساخته است و آن را كلام خدا مى‌شمرد؟ بگو: اگر من آن را ساخته باشم گناهكارم و گناه من بر عهده خود من است، و من از گناهى كه شما مرتكب مى‌شويد و اين حقايق را انكار مى‌كنيد بركنارم. (٣٥)
و به نوح وحى شد كه از قوم تو جز كسانى كه ايمان آورده‌اند ديگر كسى ايمان نمى‌آورد، پس به خاطر آنچه مى‌كنند اندوهگين مباش. (٣٦)
و زير نظر ما و براساس وحى ما كشتى را بساز، و درباره نجات كسانى كه ستم كرده‌اند با من سخن مگوى، زيرا آنان غرق خواهند شد و اين مقدر شده است. (٣٧)