به نام خداوند گسترده‌مهر مهربان‌
اى پيامبر، كافران با پشتيبانى منافقان از تو مى‌خواهند كه با آنان و معبودانشان مخالفت نكنى تا آنان نيز متعرّض تو و خدايت نشوند؛ از خدا پروا داشته باش و از كافران و منافقان فرمان مبر، چرا كه خداوند دانا و حكيم است. (١)
تو بايد آنچه را از جانب پروردگارت به تو وحى مى‌شود پيروى كنى و با كفرپيشگان و منافقان طبق فرمان خدا رفتار نمايى؛ به يقين خداوند به آنچه مى‌كنيد آگاه است. (٢)
مخالفت با خواسته كافران و منافقان براى تو دشوار مى‌نمايد، ولى بر خدا توكّل كن كه خداوند براى كارسازى بندگانش بسنده است. (٣)
هيچ‌كس نمى‌تواند به دو امر متضاد اعتقاد داشته باشد، زيرا خداوند در درون هيچ‌كسى دو قلب قرار نداده است. پس تو نمى‌توانى هم پيرو آراى كفرپيشگان و منافقان باشى و هم پيرو وحى الهى. خداوند، همسرانتان را كه با «ظهار» بسان مادران خويش مى‌شمريد، مادران شما قرار نداده و آنان را بر شما حرام نساخته است؛ و نيز پسرخوانده‌هاى شما را پسرانتان نشمرده است تا حكم پسران واقعى شما را داشته باشند و از شما ارث ببرند و همسرانشان محرم شما شوند. اين گفتار شماست كه بر زبان مى‌رانيد. خداوند به محتواى آن حكم نكرده است و خدا همواره حق مى‌گويد و اوست كه به راه درست هدايت مى‌كند. (٤)
پسرخوانده‌هاى خود را آن‌گاه كه نام مى‌بريد، به نام پدرانشان بخوانيد كه اين نزد خدا منصفانه‌تر است؛ و اگر پدرانشان را نمى‌شناسيد، آنان برادران و دوستان دينى شمايند، پس آنان را با نام برادر و دوست بخوانيد. و اگر از روى خطا يا فراموشى آنان را به نام غير پدرانشان نام برده‌ايد، بر شما گناهى نيست، ولى در آنچه دل‌هايتان قصد كرده است و از روى عمد بوده گناه كرده‌ايد. آرى كار ناروايى كه از روى خطا يا فراموشى انجام شده است آمرزيده مى‌شود، چرا كه خداوند آمرزنده و مهربان است. (٥)
پيامبر در امر دين و دنياى مؤمنان از آنان نسبت به خودشان سزاوارتر است، و همسران او به منزله مادران ايشانند.
و در كتاب خدا ثبت است كه خويشاوندان در ارث بردن از يكديگر، بر همه مؤمنان و حتى مهاجران مقدّم‌اند، و از اين پس هجرت و اخوّت ايمانى سبب ارث نخواهد بود. آرى مى‌توانيد در حق برادران ايمانى خود كار نيكى كنيد و با وصيّت، بخشى از دارايى‌هاى خود را به آنان برسانيد. اين حكم در كتاب الهى نگاشته شده است. (٦)