آنان پيش از اين هم در پى فساد و ايجاد اختلاف در ميان مؤمنان بودند و كارها را براى تو وارونه مى‌كردند، تا آن‌كه حق پديدار شد و امر خدا (دين او) پيروز گشت در حالى‌كه از آن ناخشنود بودند. (٤٨)
و از ميان آنان كسى است كه وقتى او را به جهاد فرامى‌خوانى مى‌گويد: به من اجازه ماندن ده و مرا در فتنه ميفكن و گرفتار بلا مكن. بدانيد كه آنان بر اثر كفر و نفاق، خود در فتنه فروافتاده‌اند و سرانجام دوزخ كافران را فراخواهد گرفت. (٤٩)
اگر در اين جنگ كه به سوى آن رهسپارى پيروز شوى و خيرى به تو رسد، آنان را بدحال مى‌كند، و اگر گزندى به تو رسد و مغلوب گردى، مى‌گويند: ما پيش از اين كار خود را به دست گرفتيم و از حوادث در امان مانديم، آن‌گاه روى برمى‌گردانند و شادمانه مى‌روند. (٥٠)
به آنان بگو: جز آنچه خدا براى ما مقرّر كرده است چيزى به ما نمى‌رسد.
او سرپرست ماست و چيزى در اختيار ما نيست و در هرحال به فرمان او عمل مى‌كنيم و بر او توكّل داريم كه مؤمنان بايد فقط بر او توكّل كنند (امور خود را به او وانهند و به فرمان و تقدير او گردن نهند.) (٥١)
به آنان بگو: آيا براى ما جز يكى از اين دو نيكى را انتظار مى‌بريد كه يا پيروز شويم و غنايمى به دست آوريم و يا مغلوب گرديم و در راه خدا كشته شويم؟ ما نيز براى شما انتظار مى‌بريم كه خداوند از جانب خودش يا به دست ما گرفتار عذابتان كند، پس منتظر باشيد كه ما نيز با شما در انتظاريم. (٥٢)
بگو: چه از روى رغبت انفاق كنيد يا از روى بى‌ميلى، هرگز از شما پذيرفته نمى‌شود، زيرا شما مردمى تبهكاريد و خدا انفاق را از تبهكاران نمى‌پذيرد. (٥٣)
و هيچ دليلى براى پذيرفته نشدن انفاق‌هايشان نيست جز اين‌كه به خدا و پيامبرش كافر شدند، و نماز را جز با حال سستى به جاى نمى‌آورند و جز از روى اكراه انفاق نمى‌كنند. (٥٤)