اى مؤمنان، به مردان و زنان بى‌همسرى كه از [همكيشان‌] شما هستند و به آن بندگان و كنيزانتان كه شايستگى ازدواج را دارند، همسر دهيد. اگر تهيدست‌اند، خداوند آنان را از فضل خود توانگر خواهد ساخت، كه خداوند داراى بخششى گسترده است و به حال كسى كه صلاح او در گشايش است داناست. (٣٢)
و بايد كسانى كه هزينه ازدواج و مخارج زندگى را نمى‌يابند پاكدامنى پيشه كنند و از كارهاى زشت بپرهيزند تا خداوند آنان را از فضل خود توانگر كند. و از ميان بردگانتان، آنان كه مى‌خواهند با قراردادى مكتوب ثمن خود را بپردازند و آزادى خود را بازيابند، اگر شايستگى اين كار را در آنان سراغ داريد، درخواستشان را بپذيريد و با آنان قرارداد بنويسيد، و از مالى كه خدا به شما ارزانى كرده است به عنوان زكات به ايشان بدهيد [تا بتوانند بهاى خود را بپردازند.] و اگر كنيزانتان خواهان عفّت‌اند، براى دستيابى به متاع ناپايدار دنيا آنان را به زنا وادار نكنيد، و هركس آنان را به اين كار وادار كند [كيفر خواهد ديد و] البته خداوند گناه كنيزان را پس از آن‌كه به اين كار زشت مجبور شده‌اند مى‌آمرزد و رحمت خود را از آنان دريغ نمى‌دارد. (٣٣)
همانا ما آياتى روشنگر كه راه سعادت را به شما نشان مى‌دهد و شرحى از آنان كه پيش از شما درگذشتند- چه نيكانشان و چه تبهكارانشان- به سوى شما نازل كرديم تا كارهاى شايسته و ناشايسته را بشناسيد، و براى تقواپيشگان شما نيز اندرزى فروفرستاديم. (٣٤)
خداوند نورى (وجود آشكارى) است كه آسمان‌ها و زمين بدان پديدار شده‌اند و براى او نورى ويژه مؤمنان است. اين نور در مثل همچون چراغدانى است كه در آن چراغى باشد و آن چراغ در بلورى، كه وزش باد شعله‌اش را نلرزاند و از فروغش نكاهد. آن بلور چنان بدرخشد كه گويى اخترى تابان است. آن چراغ با روغنى كه از درخت پربركت زيتون فراهم آمده است افروخته مى‌شود؛ درختى كه نه در جانب شرق است و نه در جانب غرب كه تنها يك سوى آن از تابش خورشيد بهره برد؛ نزديك است روغن آن از شدّت صافى روشنى بخشد، هرچند آتشى به آن نرسيده و شعله‌ورش نكرده باشد؛ نورى است شديد بر روى نورى شديد.
خدا هركه را بخواهد (شايسته بداند)، به نور هدايتش راه مى‌نمايد، و خدا اين مثل‌ها را براى مردم مى‌آورد و خدا به هر چيزى داناست. (٣٥)
آن چراغ پرفروغ در خانه‌هايى است كه خدا رخصت داده است كه قدر و منزلت آنها رفعت يابد چرا كه رخصت داده است كه نام خدا در آنها برده شود. در آن خانه‌ها هربامداد و عصرگاه مردانى او را تسبيح مى‌گويند؛ (٣٦)