يهوديان و مسيحيانى كه با انكار رسالت پيامبر كافر شدند، هرگز اموال و فرزندانشان چيزى از نياز آنان را به خدا برطرف نخواهند كرد و از عذابى كه خدا برايشان آماده كرده است نخواهند كاست.
آنان همدم آتشند و در آن جاودانه‌اند. (١١٦)
مثل آنچه آنان در زندگى دنيا براى دستيابى به اهداف نارواى خود هزينه مى‌كنند، همچون مثل بادى است كه در آن سوز و سرمايى سخت باشد و به كشتزار مردمى كه بر خود ستم كرده‌اند بوزد و آن را تباه سازد. خدا بر آنان ستم روا نداشته است، بلكه آنان خود بر خويشتن ستم كرده‌اند كه اموال خود را در راه باطل هزينه نموده‌اند. (١١٧)
اى كسانى‌كه ايمان آورده‌ايد، به غير همكيشان خود اعتماد نكنيد و آنان را همراز خود نگيريد. آنان در حق شما از هيچ شرّ و فسادى كوتاهى نمى‌كنند. دوست داشته‌اند كه شما در رنج بيفتيد و سخت زيان ببينيد. دشمنى از دهان‌هايشان و لحن سخنانشان آشكار است و آنچه سينه‌هايشان از دشمنى شما پنهان مى‌دارد- كه در بيان نمى‌گنجد- بزرگ‌تر است. همانا ما آيات و نشانه‌ها را براى شما به روشنى بيان كرديم؛ اگر خرد را به كار گيريد درمى‌يابيد. (١١٨)
هان، شما همانهايى هستيد كه آنان را دوست مى‌داريد، ولى آنها شما را دوست نمى‌دارند، و شما به همه كتاب‌هاى آسمانى ايمان داريد، ولى آنان به كتاب شما ايمان ندارند، و چون با شما ديدار كنند گويند: ايمان آورديم. و چون با يكديگر خلوت كنند، از خشم بر شما سرانگشتان خود را به دندان مى‌گزند. بگو: به خشم خود بميريد كه خدا به راز سينه‌ها داناست. (١١٩)
اگر به شما خوشى رسد مايه اندوهشان مى‌شود، و اگر به شما بدى رسد بدان شاد مى‌گردند. و اگر بر ناگوارى‌ها صبر كنيد و تقوا پيشه سازيد، نيرنگشان اندك زيانى به شما نمى‌رساند، چرا كه خدا به آنچه مى‌كنند احاطه دارد. (١٢٠)
و ياد كن زمانى را كه بامدادان از ميان كسان خود بيرون رفتى در حالى‌كه براى تدارك جنگ احد مؤمنان را در پايگاه‌هايى كه مناسب پيكار بود جاى مى‌دادى، و خدا سخنان آنان را مى‌شنيد و به راز دل‌هايشان دانا بود. (١٢١)