و به بنى اسرائيل زمانى را يادآورى كن كه آن كوه را از بن بركنديم و همچون سقفى آن را بر فرازشان قرار داديم به گونه‌اى كه پنداشتند بر سرشان فرو خواهد افتاد؛ آن‌گاه گفتيم: كتابى را كه به شما داده‌ايم به جدّ و جهد بگيريد و احكام و معارفى را كه در آن است به خاطر داشته باشيد، باشد كه تقوا پيشه سازيد. (١٧١)
و يادآور زمانى را كه پروردگارت از فرزندان آدم، از پشتشان، ذريه آنان را گرفت و آنان را بر خودشان گواه ساخت كه آيا من پروردگار شما نيستم؟
گفتند: چرا، تويى پروردگار ما و ما حقيقتى جز اين‌كه مملوك تو باشيم نداريم؛ ما اين را ديده‌ايم و بر آن گواهيم. چنين كرديم تا روز قيامت نگوييد ما از اين حقيقت بى‌خبر بوديم. (١٧٢)
آرى ربوبيت خود را نه تنها به پدرانتان بلكه به شما نيز نشان داديم تا روز قيامت نگوييد: جز اين نيست كه پدرانمان پيش از ما شرك ورزيدند و ما پس از آنان فرزندان ايشان بوديم و اعتقادى جز شرك نمى‌شناختيم؛ پس آيا ما را به آنچه آن باطل‌گرايان انجام دادند به هلاكت مى‌رسانى [به آتش دوزخ عذاب مى‌كنى‌]؟ (١٧٣)
و بدين‌سان نشانه‌هاى خود را به تفصيل بيان مى‌كنيم تا آنچه بايد، تحقق يابد و باشد كه آنان به حق بازآيند. (١٧٤)
و براى بنى اسرائيل بخوان خبر آن‌كس را كه ما نشانه‌هاى خود را به او داديم و راه معرفت حق براى او آشكار شد ولى او خود را از آنها به درآورد و شيطان از پى او روان گرديد و در نتيجه او از گمراهان گشت. (١٧٥)
و اگر مى‌خواستيم، با نشانه‌هايى كه به او نمايانديم وى را به جايگاهى رفيع بالا مى‌برديم و به قرب خويش مى‌رسانديم، ولى نخواستيم، زيرا او به زمين چسبيد و به لذت‌هاى دنيا گرايش يافت و از هواى نفس خود پيروى كرد. پس حكايت او مانند حكايت سگ تشنه است كه اگر بر او هجوم برى له‌له مى‌زند، و اگر رهايش كنى باز هم له‌له مى‌زند. اين حكايت مردمى است كه آيات ما را دروغ انگاشتند. پس اين داستان را براى آنان بخوان، باشد كه بينديشند. (١٧٦)
مردمى كه آيات ما را دروغ شمرده‌اند داستان بدى دارند و با اين كارشان بر خود ستم كرده‌اند. (١٧٧)
هركه را خدا هدايت كند او حقا هدايت يافته است، و كسانى را كه به گمراهى مى‌افكند واقعا زيانكارند. (١٧٨)