و ياد كن زمانى را كه موسى به قومش گفت: آن نعمتى كه خدا به شما ارزانى داشت به خاطر آوريد، آن‌گاه كه شما را از فرعونيان رهايى بخشيد. آنان پيوسته عذاب ناگوار به شما مى‌چشاندند، و براى نابود كردن نسل شما پسرانتان را سر مى‌بريدند و زنانتان را براى كنيزى و خدمت زنده مى‌گذاشتند، و در اين امر براى شما از جانب پروردگارتان آزمونى بزرگ بود. (٦)
و ياد كن زمانى را كه پروردگارتان اعلام كرد كه اگر سپاسگزارى كنيد، قطعا بر نعمت‌هاى شما مى‌افزايم، و اگر ناسپاسى كنيد و به كفر و گناه روى آوريد، بى‌ترديد عذاب من سخت است. (٧)
و موسى به قومش گفت: اگر شما و كسانى كه در زمينند يكسره ناسپاسى كنيد و كافر شويد، به خدا زيانى نمى‌رسد، زيرا خداوند بى‌نياز و ستوده است. (٨)
آيا داستان هلاكت كسانى كه پيش از شما بودند: قوم نوح و عاد و ثمود و كسانى كه بعد از آنان بودند به شما نرسيده است؟ هيچ‌كس جز خدا از حقيقت حالشان و تاريخ حياتشان آگاه نيست. پيامبرانشان با دلايلى روشنگر به سويشان آمدند، ولى آنان دست پيامبران را به دهانشان برگرداندند (آنان را به سكوت واداشتند) و گفتند: ما به آيينى كه شما براى آن فرستاده شده‌ايد كافريم و در درستى آنچه ما را بدان فرامى‌خوانيد ترديد داريم و دعوت شما به يكتاپرستى مايه بدگمانى ما شده است. (٩)
پيامبرانشان گفتند: آيا در يكتايى خدا كه پديدآورنده آسمان‌ها و زمين و سامان‌دهنده آنهاست ترديدى هست؟ او شما را دعوت مى‌كند تا پاره‌اى از گناهان شما را بر شما ببخشايد و تا سرآمدى معيّن به شما مهلت دهد، زيرا اگر بخشوده نشويد، پيش از مهلت مقرّر، به سزاى گناهانتان به هلاكت خواهيد رسيد. گفتند: شما جز بشرى مانند ما نيستيد؛ اگر از جانب خدا پيامى به شما مى‌رسيد به ما نيز رسيده بود. شما مى‌خواهيد با اين ادّعا ما را از آنچه پدرانمان مى‌پرستيدند بازداريد. اگر از جانب خدا فرستاده شده‌ايد براى ما معجزه‌اى آشكار بياوريد. (١٠)