براى كسانى كه كارهاى نيكو كرده‌اند، بهترين پاداش و پاداشى افزون بر آن خواهد بود. بر چهره‌هايشان هيچ غبار سياهى نمى‌نشيند و هيچ ذلّتى آنها را فرانمى‌گيرد. آنان اهل بهشتند و در آن جاودانه‌اند. (٢٦)
و كسانى كه مرتكب بدى‌ها شده‌اند، سزايشان در برابر هربدى عذابى مانند آن است و غبار ذلّت آنان را فرامى‌گيرد.
در برابر كيفر الهى هيچ بازدارنده‌اى برايشان نيست. چهره‌هايشان چنان سياه مى‌گردد كه گويى با پاره‌هايى از شب تار پوشانده شده است.
آنان همدم آتش دوزخند و در آن جاودانه‌اند. (٢٧)
و ياد كن روزى را كه آنان (مؤمنان و مشركان و معبودانشان) را يكجا برمى‌انگيزيم و گرد مى‌آوريم؛ سپس به كسانى كه شرك ورزيده‌اند مى‌گوييم: شما و معبودانتان كه آنها را شريك خدا مى‌پنداشتيد، در جاى خود بمانيد؛ آن‌گاه با آشكار ساختن اين حقيقت كه رابطه عبادت ميان آنان براساس وهم و خيال بوده است، ميانشان جدايى مى‌افكنيم، و شريكانى كه براى خدا تصور مى‌كردند مى‌گويند:
شما ما را نمى‌پرستيديد، بلكه شريكان خدا را پرستش مى‌كرديد و ما شريك خدا نيستيم چرا كه خدا را هيچ شريكى نيست. (٢٨)
پس خدا ميان ما و شما گواه است و گواهى او كافى است؛ قطعا ما از پرستش شما بى‌خبر بوديم. (٢٩)
آن‌جاست كه هركسى هرعملى را كه پيش فرستاده است مى‌آزمايد و حقيقت كارهاى خود را آشكارا مى‌بيند، و همگان به سوى خداوند كه سرپرست واقعى آنهاست بازگردانده مى‌شوند، و آنچه به دروغ بافته بودند از فكرشان زدوده مى‌شود. (٣٠)
اى پيامبر، براى اثبات ربوبيّت خدا از مشركان بپرس: كيست كه با فروريختن باران از آسمان و روياندن گياهان از زمين به شما روزى مى‌دهد؟ يا كيست كه گوش‌ها و چشم‌هاى شما را در اختيار دارد و به آنها شنوايى و بينايى مى‌دهد؟ و كيست كه زنده را از مرده و مرده را از زنده بيرون مى‌آورد؟ و كيست كه كار جهان هستى را تدبير مى‌كند؟ خواهند گفت: همه كارها به خدا باز مى‌گردد و سررشته هرچيزى به دست اوست. پس بگو: چرا از خدا پروا نمى‌كنيد و غير او را مى‌پرستيد؟ (٣١)
اين است خدا كه پروردگار راستين شماست. بنابراين پس از حقّ كه هدايت را در پى دارد، چيست جز باطل كه پيامدش گمراهى است. تا كى شما را از حق باز مى‌گردانند و به سوى باطل روانه مى‌كنند؟ (٣٢)
اين‌گونه، قضاى پروردگارت بر كسانى كه از اطاعت خدا خارج شدند محقق شده است كه آنان ايمان نياورند. (٣٣)