و به او گفتيم: به آنان اعلام كن كه آب چشمه ميان آنان و شتر سهميه‌بندى شده است و براى هرسهمى از شرب صاحب آن حاضر مى‌شود. (٢٨)
پس [از چندى‌] رفيقشان را صدا كردند كه شتر را از پاى درآورد؛ او هم پى كردن و كشتن شتر را بر عهده گرفت و آن را پى كرد و كشت. (٢٩)
اينك بنگريد كه عذاب من و هشدارهايم چگونه بود؟ (٣٠)
ما بانگى مهيب بر آنان فرستاديم و آنان همچون خار و خاشاكى كه آغل‌داران براى دام‌هايشان جمع‌آورى مى‌كنند، خشك و بى‌رمق شدند. (٣١)
همانا ما قرآن را براى فراگيرى همگان آسان كرديم؛ پس آيا كسى هست كه متذكّر شود و خدا را بشناسد و به صفات و افعال او پى ببرد؟ (٣٢)
قوم لوط نيز هشدارها را دروغ انگاشتند. (٣٣)
ما هم بر آنان بادى كه سنگبارانشان مى‌كرد فرستاديم و تنها خاندان لوط بودند كه آنان را در سحرگاهى [با بيرون بردن از شهر] نجات بخشيديم. (٣٤)
تا بدين‌وسيله به آنان از جانب خود نعمتى بزرگ داده باشيم، زيرا آنان از سپاسگزاران بودند و ما هركه را سپاسگزار باشد همين‌گونه پاداش مى‌دهيم. (٣٥)
بى‌گمان لوط قومش را از عذابى كه ايشان را بدان گرفتيم، بيم داده بود، ولى آنان در هشدار و اخطار او تشكيك كرده به بحث و جدال پرداختند. (٣٦)
و از او خواستند تا مهمانانش را (فرشتگانى كه به صورت انسان‌ها نزد او بودند) در اختيارشان نهد؛ ما هم چشمانشان را محو كرديم و فروغ از ديدگانشان گرفتيم، پس [گفتيم:] عذاب مرا و آنچه شما را بدان هشدار دادم بچشيد! (٣٧)
و همانا در سپيده‌دمى، عذابى تخلّف‌ناپذير به سراغشان آمد. (٣٨)
پس [به آنان گفتيم:] عذاب مرا و آنچه شما را بدان هشدار دادم بچشيد! (٣٩)
همانا ما قرآن را براى فراگيرى همگان آسان كرديم؛ پس آيا كسى هست كه متذكّر شود و خدا را بشناسد و به صفات و افعال او پى ببرد؟ (٤٠)
و قطعا هشدارها به فرعونيان نيز رسيد. (٤١)
ولى آنان همه آيات ما را دروغ انگاشتند؛ ما هم آنان را به عذاب گرفتيم، گرفتن شكست‌ناپذيرى مقتدر. (٤٢)
اى امّت محمّد، آيا كافران شما، از اين امّت‌هايى كه فرجام شومشان را ياد كرديم، در برخوردارى از امكانات زندگى بهترند تا از كيفر ما در امان باشند، يا در كتاب‌هاى آسمانى مصونيّت شما از عذاب الهى ثبت شده است اگرچه كفرپيشه و گنهكار باشيد؟ (٤٣)
نه، چنين نيست. آيا كفرپيشگان شما مى‌گويند: ما امّتى متحد و يكپارچه‌ايم و هركس بخواهد به ما گزندى برساند، از او انتقام مى‌گيريم؟ (٤٤)
به زودى آن امّت متحد در جنگ بدر مغلوب مى‌شوند و به ميدان كارزار پشت مى‌كنند و مى‌گريزند. (٤٥)
و اين پايان كيفرشان نيست، بلكه وعده‌گاهشان رستاخيز است، و رستاخيز از هربلايى سخت‌تر و از هرناگوارى تلخ‌تر است. (٤٦)
رستاخيز براى آنان سخت خواهد بود، زيرا آنان مجرمند و مجرمان بهشت را نخواهند يافت و وارد آتشى برافروخته خواهند شد؛ (٤٧)
روزى كه بر چهره‌هايشان در آتش كشيده مى‌شوند. آن روز به آنان گفته مى‌شود: بچشيد گزندى را كه از دوزخ به شما مى‌رسد! (٤٨)
اين بدان جهت است كه ما هرچيزى را به اندازه آفريده‌ايم و براى مجرمان چنين مقرر كرده‌ايم كه از بهشت محروم باشند و به دوزخ درآيند. (٤٩)