و نيز سهم خدا از «فيى‌ء» از آن مسلمانان مستمندى است كه پس از مهاجران و انصار (بعد از فتح مكّه) به اسلام روى مى‌آورند؛ آنان كه مى‌گويند:
پروردگارا، ما و برادرانمان را كه در ايمان بر ما پيشى گرفتند ببخشاى و در دل‌هاى ما دشمنى كسانى را كه ايمان آورده‌اند قرار مده. پروردگارا، به يقين تو رئوف و مهربانى. (١٠)
آيا به منافقان ننگريسته‌اى كه به برادران خود از اهل كتاب (يهوديان بنى نضير) كه كفر ورزيده‌اند مى‌گويند: سوگند ياد مى‌كنيم كه اگر شما از ديارتان بيرون رانده شديد ما نيز همراه شما خارج مى‌شويم و هرگز از كسى درباره جدا شدن از شما فرمان نمى‌بريم و اگر با شما پيكار شد حتما شما را يارى مى‌كنيم. و خدا گواهى مى‌دهد كه منافقان دروغ مى‌گويند و هرگز به وعده خود وفا نمى‌كنند. (١١)
بى‌گمان اگر يهوديان بنى نضير از ديارشان بيرون رانده شوند منافقان همراه آنان بيرون نمى‌روند و اگر با آنان پيكار شود، قطعا آنان را يارى نمى‌كنند، و اگر ياريشان كنند- كه نخواهند كرد- پشت كرده از صحنه كارزار مى‌گريزند، آن‌گاه از سوى هيچ‌كس يارى نمى‌شوند و به هلاكت مى‌رسند. (١٢)
منافقان از آن‌روى در برابر شما تاب مقاومت ندارند كه از شما مى‌هراسند. هراسى كه آنان از شما در دل خود دارند بيش از هراسشان از خداست، و اين بدان‌سبب است كه آنان مردمى هستند كه نمى‌فهمند كه كارها به دست خداست. (١٣)
هيچ كدام از يهوديان بنى نضير و منافقان هم‌پيمانشان جز در شهرهايى برخوردار از استحكامات يا از پشت ديوارها با شما نمى‌جنگند. زورمندى آنان ميان خودشان سخت است، اما بر اثر ترسى كه خدا در دل‌هايشان نهاده است با شما رودررو به كارزار نمى‌آيند. مى‌پندارى گروهى متحد و يكپارچه‌اند، در حالى‌كه دل‌هايشان پراكنده است و الفتى ميانشان نيست. اين بدان‌سبب است كه آنان مردمى هستند كه خردورزى نمى‌كنند. (١٤)
حكايت آنان با منافقان همچون حكايت يهوديان بنى قينقاع با آنان است كه اندك‌زمانى پيش از اينان در مدينه بودند. آنان نيز عهد خود با پيامبر را شكستند و به وعده منافقان دل بستند و فرجام شوم كار خود را در دنيا چشيدند و در آخرت نيز عذابى دردناك خواهند داشت. (١٥)
داستان منافقان در فريب دادن بنى نضير همچون داستان شيطان است كه انسان را با وعده‌هاى خود فريب مى‌دهد و از او مى‌خواهد كه كافر شود؛ هنگامى كه انسان كافر شد و با فرجام شوم كفر خود مواجه گرديد، شيطان او را رها مى‌كند و مى‌گويد: من از تو تبرى مى‌جويم، و به تمسخر مى‌گويد من از خدا كه پروردگار جهان‌هاست مى‌ترسم. (١٦)