سوره لقمان/ ٣١
به نام خداوند گسترده‌مهر مهربان‌
الف. لام. ميم. (١)
اين آيه‌هاى بلندمرتبه كه در اين سوره خواهد آمد و آياتى كه پيش‌تر نازل شده، همه آيات اين كتاب است؛ كتابى كه دربردارنده حكمت است و هيچ سخن بيهوده و باطلى در آن راه ندارد. (٢)
كتابى كه هدايتگر نيكوكاران و رحمت‌آفرين براى آنان است. (٣)
نيكوكاران كسانى‌اند كه نماز را هماره به‌پا مى‌دارند و زكات مى‌پردازند و به سراى آخرت يقين دارند. (٤)
اينان بر هدايتى كه از جانب پروردگارشان به آنان ارزانى شده است، استوارند و اينانند كه به راستى نيكبختند. (٥)
از مردم كسى است كه سخن‌ها و داستان‌هاى بيهوده را كه بازدارنده از حق و گرايش‌دهنده به باطل است، مى‌خرد تا با انتشار آنها، مردم را از راه خدا بازدارد و به بيراهه برد بى‌راهه‌اى تهى از هرگونه دانش و تا قرآن و حقايق آن را به استهزا گيرد. براى آنان (گمراه‌گران و گمراه‌شدگان) عذابى خواركننده و ذلت‌بار خواهد بود. (٦)
و هنگامى كه آيات ما بر او خوانده شود، متكبّرانه روى مى‌گرداند، چنان‌كه گويى آنها را نشنيده است؛ گويى در هردو گوشش سنگينى افتاده و كر شده است؛ پس او را به عذابى دردناك بشارت ده. (٧)
اما نيكوكاران، همانان كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‌اند، براى آنان بهشت پرنعمت است. (٨)
در آن‌جا براى هميشه ماندگارند. خدا اين وعده را داده است؛ وعده‌اى راست و درست كه تخلف‌پذير نيست. او عزيزى است كه ذلت و شكست براى او نيست و حكيمى است كه در گفتارش بيهوده و باطل راه ندارد. (٩)
خدا آسمان‌ها را بدون پايه‌هايى كه آنها را ببينيد آفريد و در زمين كوه‌هايى استوار افكند تا زمين، شما را نلرزاند، و در پهنه گيتى از هرنوع جنبنده‌اى پراكنده ساخت؛ و از آسمان بارانى فروفرستاديم.
آن‌گاه از هرگياه ارجمندى نر و ماده‌اش را در زمين رويانديم. (١٠)
اى پيامبر، به مشركان بگو: اين مجموعه، آفريده‌هاى خداست؛ پس او شايسته عبادت است. اگر شما مى‌پنداريد كه خدايانتان شايسته پرستش‌اند، به من نشان دهيد كه آنهايى كه غير خدايند چه آفريده‌اند؟ همه مى‌دانند كه آنها چيزى نيافريده‌اند پس تدبيرى را در اختيار ندارند، ولى ستمكاران (مشركان) در گمراهى آشكارند كه اين حقيقت روشن را درنمى‌يابند. (١١)