چگونه مشركان مى‌توانند نزد خدا و پيامبرش پيمانى داشته باشند پيمان همه آنان بى‌اعتبار است به‌جز كسانى از آنان كه در كنار مسجد الحرام با ايشان پيمان بسته‌ايد و تاكنون به پيمان خود وفادار بوده‌اند، پس تا هنگامى كه به عهد خويش با شما پايدارند شما نيز به عهد خود با آنان پايدار بمانيد، كه پاى‌بندى به پيمان، نشانگر تقواپيشگى است و خداوند تقواپيشگان را دوست مى‌دارد. (٧)
چگونه پيمان مشركان محترم شمرده شود، در صورتى كه اگر بر شما چيره شوند نه حقّى از حقوق خويشاوندى را درباره شما رعايت مى‌كنند و نه به هيچ پيمانى كه با آنان امضا كرده‌ايد وفادارند. شما را به زبان و با سخنان فريبنده خود خشنود مى‌كنند ولى دل‌هايشان از آنچه بر زبان مى‌آورند ابا دارد و بيشترشان از عهد و پيمان خود خارج شده‌اند. (٨)
آيات خدا را به كالاى كم‌بهاى دنيا فروخته‌اند و بدين كار مردم را از راه او بازداشته‌اند. راستى كه بد كارى انجام مى‌داده‌اند. (٩)
در حق هيچ مؤمنى هيچ‌يك از حقوق خويشاوندى را رعايت نمى‌كنند و به هيچ پيمانى كه امضا كرده‌اند پاى‌بند نيستند. اينانند كه به پيمان‌هاى شما تجاوز كرده و آنها را ناديده گرفته‌اند. (١٠)
پس اگر از شرك توبه كردند و احكام دين را پذيرفتند پس نماز به جاى آوردند و زكات پرداختند، برادران دينى شما هستند و در تمام حقوق با ساير مؤمنان برابرند. ما آيات خود را به روشنى براى همه بيان مى‌كنيم و تنها مردم دانا از آن بهره مى‌برند. (١١)
و اگر گروهى از مشركان پيمان‌هاى خود را كه بر آنها سوگند ياد كرده‌اند پس از آن‌كه بر آن عهد بستند، شكستند و درباره دين شما زبان به بدگويى گشودند آنان پيشوايان كفر به شمار مى‌آيند و شما بايد با پيشوايان كفر پيكار كنيد، چرا كه آنان را هيچ پيمانى نيست، باشد كه از پيمان‌شكنى دست بردارند. (١٢)
آيا با قومى كه پيمان‌هاى خود را شكستند و قصد بيرون راندن پيامبر را داشتند و نخستين بار آغازگر جنگ با شما بودند، نمى‌جنگيد؟ آيا از آنان مى‌ترسيد؟ اگر مؤمنيد [بايد براى شما آشكار باشد كه‌] خدا سزاوارتر است كه از او بترسيد. (١٣)