و آن‌گاه كه مردم را مختصر زيانى برسد، پروردگار خود را در حالى‌كه به سوى او بازآمده‌اند مى‌خوانند تا رنج و محنت را از آنان بگرداند، ولى هنگامى كه خدا از سوى خود اندك رحمتى به آنان چشانيد، گروهى از آنان بى‌درنگ به شرك مى‌گرايند و ديگران را شريك پروردگار خويش مى‌گيرند. (٣٣)
بگذار آنچه را به آنان داده‌ايم ناسپاسى كنند! اى مشركان، كامياب شويد و از هرچه در اختيار داريد بهره گيريد، زود است كه فرجام شوم كار خود را بدانيد. (٣٤)
آيا ما دليل و برهانى در اختيار آنها نهاده‌ايم كه چيزى را بيان مى‌كند كه مشركان به سبب آن براى خدا شريك قرار داده‌اند.
[كه اين‌گونه بر شرك پايدارند]؟ (٣٥)
و آن‌گاه كه مردم را رحمتى بچشانيم بدان شادمان مى‌گردند و ما را از ياد مى‌برند، و اگر بر اثر كارهاى ناروايى كه دستاورد خودشان است مصيبت و رنجى به آنان برسد، بى‌درنگ نوميد مى‌شوند. (٣٦)
اينان در اشتباهند؛ نه نعمت هميشگى است كه شادمانى داشته باشد و نه رنج و درد دائمى است كه مايه يأس گردد.
و مشيت الهى تعيين‌كننده است؛ آيا نديده‌اند و درنيافته‌اند كه خداوند روزى را براى هركه بخواهد فراخ مى‌گرداند و بر هركه بخواهد تنگ مى‌گيرد؟ به راستى در اين امر، براى كسانى كه ايمان مى‌آورند نشانه‌هايى بر ربوبيت خدا و يكتايى او در تدبير جهان است. (٣٧)
اى پيامبر، حق خويشاوندت را بپرداز و همچنين نصيب بينوا و در راه مانده را شما مردم نيز حق خويشاوند پيامبر را بدهيد و نيز نصيب بينوا و در راه مانده را، رعايت اين امر براى كسانى كه خواهان تقرب به درگاه اويند و خشنودى او را مى‌طلبند بهتر است و آنان قطعا سعادتمندند. (٣٨)
هرمالى از اموال خود را به رسم ربا داده‌ايد تا در ميان اموال مردم افزون شود (بهره‌اى حاصل كند) نزد خدا فزونى نمى‌گيرد، ولى هرمالى را به عنوان زكات پرداخته‌ايد و خواهان تقرب به درگاه خداونديد و خشنودى و پاداش او را مى‌طلبيد، آنان اموالشان دوچندان افزون مى‌گردد. (٣٩)
خدا همان كسى است كه شما را آفريد، آن‌گاه به شما روزى داد، سپس شما را مى‌ميراند و بعد از آن به شما حياتى دوباره مى‌بخشد. اينها ويژگى‌هاى ربوبيت و شايستگى پرستش است. آيا از ميان معبودانى كه آنها را شريك خدا پنداشته‌ايد كسى هست كه حتى بخش اندكى از اين كارها را انجام دهد؟ مى‌دانيد كه آنها نمى‌توانند. و او منزه و برتر از اين است كه به او شرك ورزند. (٤٠)
بر اثر شرك ورزيدن مردم و گناهانى كه مرتكب مى‌شوند، فساد و تباهى، خشكى و دريا را فراگرفت. تا خداوند وزر و وبال برخى از رفتارها و باورهاى نادرست مردم را به آنان بچشاند، باشد كه از شرك و گناه بازگردند و به توحيد و فرمانبردارى از او گردن نهند. (٤١)