و اگر مشركان پس از شنيدن دلايل روشن، تو را تكذيب كردند و پيامت را دروغ شمردند، اندوهگين مشو، زيرا چيز تازه‌اى رخ نداده است، و پيش از تو نيز رسولانى [بسيار]، تكذيب شدند. آرى غمگين مباش، چرا كه همه كارها [از جمله كار آنان‌] به خدا بازگردانده مى‌شود و او به سزاى ستيزشان با حق، آنان را كيفر مى‌دهد. (٤)
اى مردم، وعده خدا قطعا تحقق خواهد يافت و رستاخيز برپا خواهد شد؛ پس مبادا زندگى دنيا با زيورها و لذت‌هايش شما را بفريبد و روز حساب را از يادتان ببرد و شيطان آن موجود حيله‌گر با نشان دادن جلوه‌هاى عفو و رحمت خدا، شما را اغفال كند! (٥)
چرا كه شيطان دشمن شماست، پس شما نيز او را دشمن خود بدانيد و از پيروى او بپرهيزيد. جز اين نيست كه او گروه خويش را فرامى‌خواند تا سرانجام اهل آتش فروزان دوزخ شوند. (٦)
كسانى كه كافر شده‌اند، آنان را به فراخور كفرشان عذابى سخت است، و كسانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‌اند آنان را نيز به فراخور ايمان و عملشان آمرزش و پاداشى بزرگ خواهد بود. (٧)
پس آيا آن كس كه عمل ناپسندش براى او آراسته شده و آن را زيبا مى‌بيند همچون كسى است كه كردار ناپسند را بد مى‌داند؟! هرگز اين دو يكسان نيستند. خدا هركه را بخواهد گمراه مى‌سازد، و هركه را بخواهد هدايت مى‌كند. اكنون كه دريافتى امر هدايت و ضلالت به دست خداست، مبادا به خاطر اندوه‌ها و حسرت‌هايى كه بر كفرورزى آنان مى‌خورى جانت تباه شود. خداوند به آنچه مى‌كنند داناست. اوست كه مى‌داند چه‌كسى با كردارى كه دارد شايسته هدايت است و چه كسى سزاوار ضلالت. (٨)
و خداوند آن‌كسى است كه بادها را فرستاد و آنها ابرهايى را به حركت آوردند و منتشر ساختند آن‌گاه ابرها را به سوى سرزمينى مرده رانديم و بدين‌وسيله زمين را پس از آن‌كه مرده بود، با رويش گياهان و درختان زنده ساختيم. زنده ساختن انسان‌ها و برانگيختن آنان در روز قيامت نيز همين‌گونه است. (٩)
هركس عزت مى‌طلبد بايد آن را از خدا و در بندگى خالصانه او بجويد، چرا كه عزت به تمامى از آن خداست. سخنان پاك كه حاوى باورها و اعتقادات درست است به سوى خدا بالا مى‌رود و به قرب الهى مى‌رسد، و كردار شايسته آنها را صعود مى‌دهد؛ اما كسانى كه مكرهاى ناپسند مى‌كنند تا عزّتى به چنگ آورند براى آنان عذابى سخت خواهد بود و مكر آنان است كه تباه و بى‌اثر مى‌شود. (١٠)
و خداست كه شما را از خاكى و سپس از نطفه‌اى آفريد، آن‌گاه شما را جفت- گروهى را مرد و گروهى را زن- قرار داد؛ و هيچ مادينه‌اى حمل برنمى‌گيرد و وضع حمل نمى‌كند مگر به علم خدا، و به هيچ سالمندى عمر دراز داده نمى‌شود و از عمر هيچ‌كس كاسته نمى‌گردد مگر اين‌كه هم مدّت عمر او و هم سبب دراز يا كوتاه شدن آن در كتابى ثبت است. به يقين اين تدبير دقيق كه حاكم بر جهان است بر خدا آسان است. (١١)