سوره انفال/ ٨
به نام خداوند گسترده‌مهر مهربان‌
اى پيامبر، مجاهدان بدر از تو مى‌پرسند كه اين انفال (غنايم جنگى) از آن كيست و چگونه تقسيم مى‌شود؟ بگو انفال- چه غنايم جنگى و چه املاك و اموالى كه مالكى ندارند- به خدا و پيامبرش اختصاص دارد؛ پس از خدا پروا كنيد و بر سر انفال با يكديگر مشاجره نكنيد و ميان خود صلح و آشتى برقرار سازيد و اگر واقعا ايمان داريد، از خدا و پيامبرش فرمان بريد. (١)
مؤمنان راستين فقط كسانى‌اند كه وقتى خدا نزدشان ياد شود دل‌هايشان مى‌ترسد، و هنگامى كه آيات او بر آنان تلاوت گردد بر ايمانشان مى‌افزايد، و در كارها و برنامه‌ها تنها بر پروردگارشان توكّل مى‌كنند. (٢)
كسانى‌اند كه نماز را برپا مى‌دارند و بخشى از آنچه را روزى آنان كرده‌ايم به نيازمندان انفاق مى‌كنند. (٣)
اينانند مؤمنان راستين كه در حدّ ايمانشان درجاتى نزد پروردگارشان دارند و براى آنان آمرزش و رزقى نيكوست كه در بهشت نصيبشان خواهد شد. (٤)
گروهى از مؤمنان از حكم خدا درباره انفال ناراضى بودند، چنان‌كه پروردگارت تو را به حق (براساس مصلحتى درست و به‌جا) از خانه‌ات [به سوى بدر] بيرون برد در حالى‌كه گروهى از مؤمنان از آن ناخشنود بودند. (٥)
با تو درباره حق- پس از آن‌كه برايشان آشكار شده است- كشمكش مى‌كنند؛ گويى به سوى مرگ كه نشانه‌هاى آن را مى‌نگرند، رانده مى‌شوند. (٦)
و اى مؤمنان، از آنچه خدا براى شما مقرّر كرده است نگران نباشيد چرا كه آن به سود شماست؛ ياد كنيد هنگامى را كه خدا به شما وعده داد كه يكى از آن دو طايفه از آن شما باشد؛ يا بر كاروان تجارى قريش دست يابيد و يا بر سپاه آنان پيروز گرديد، و شما دوست مى‌داشتيد كاروان تجارى كه بى‌سلاح بودند نصيب شما شوند، ولى خدا خلاف آن را اراده كرد، زيرا مى‌خواست به حكم تقدير خود (يارى پيامبران و پيروزى آيين الهى) حق را جلوه‌گر كند و ريشه كافران را بركند. (٧)
آرى، خدا به شما چنين وعده داد تا حق را ثابت گرداند و باطل را از ميان بردارد، هرچند مجرمان از آن ناخشنود باشند. (٨)