و اگر دشمنان بخواهند با پيشنهاد صلح تو را بفريبند تا در شرايط مناسب ضربه‌اى بر تو وارد كنند، خدا براى تو بس است؛ چرا كه او بود كه پيش‌تر تو را با يارى خود و به وسيله مؤمنان نيرومند ساخت. (٦٢)
و دل‌هاى مؤمنان را به هم پيوند داد، كه اگر همه ثروت روى زمين را خرج مى‌كردى نمى‌توانستى ميان دل‌هايشان پيوند دهى، ولى خدا بود كه ميان آنان الفت انداخت، به يقين او شكست‌ناپذير و حكيم است. (٦٣)
اى پيامبر، در ميدان كارزار، خدا تو را بسنده است و نيز كسانى از مؤمنان كه تو را پيروى كرده‌اند. (٦٤)
اى پيامبر، مؤمنان را به پيكار با كافران برانگيز. اگر از شما بيست تن شكيبا باشند، بر دويست تن از كافران چيره مى‌شوند، و اگر از شما صد تن شكيبا باشند بر هزار تن از كفرپيشگان پيروز مى‌شوند.
اين بدان‌سبب است كه آنان مردمى هستند كه نمى‌فهمند.
بر اين اساس، ما شما را مكلّف كرده بوديم حتى اگر دشمن ده برابر شما بودند بايد مقاومت كنيد و از ميدان كارزار مگريزيد. (٦٥)
اينك كه خدا دانست در ايمان شما ضعفى پديد آمده است تكليف شما را سبك ساخت؛ پس اگر از شما يكصد تن شكيبا باشند بر دويست تن چيره مى‌شوند، و اگر از شما هزار تن باشند بر دو هزار تن پيروز مى‌گردند. اينها همه به اذن خداست، و خدا با شكيبايان است. (٦٦)
چرا خودسرانه و بدون مشورت با پيامبر در جنگ بدر از دشمنان اسير گرفتيد تا در برابر آزادى آنان فديه بگيريد؟ در صورتى كه براى هيچ پيامبرى سزاوار نبوده است كه در ميدان جنگ اسيرانى بگيرد. پيامبران بايد در ميدان جنگ چنان بر كشته‌ها بيفزايند تا عبرت ديگران شود. اين شيوه تا زمانى است كه دينشان در زمين استقرار نيافته باشد، امّا از آن پس براى آنان رواست كه از دشمن اسير بگيرند. شما خواهان متاع ناپايدار دنيا هستيد و خداوند سراى آخرت را براى شما مى‌خواهد، و خدا شكست‌ناپذير و حكيم است. (٦٧)
اگر پيشتر از جانب خدا مقرر نشده بود كه به عذاب گرفتار نگرديد، قطعا به سبب اين‌كه در جنگ بدر اسير گرفتيد، عذابى بزرگ به شما مى‌رسيد. (٦٨)
ولى اكنون از فديه‌ها و آنچه به غنيمت گرفته‌ايد بهره ببريد كه براى شما حلال و پاكيزه است، و از خدا پروا كنيد كه خدا آمرزنده و مهربان است. (٦٩)